انعطاف پذیری به طور عام به قابلیت تغییر در اشــیا و اجســام گفته می شــود. در معماری و طراحی محیط منظور از واژه انعطاف پذیری، انعطاف پذیری فضایی و ساماندهی فضای انسان ساخت و تغییر در آن برای دست یابی به شرایط، نیاز ها و کاربست های جدید است. بعضی از فضا ها بدون نیاز به ساماندهی مجدد، بسیاری از فعالیت ها را تامین می کنند. بعضی دیگر از فضا ها برای پاسخ به نیاز های مختلف قابل تغییرند. طراحان محیط واژه های » تطبیق پذیری« و » انعطاف پذیری« را برای این دو مورد به کار برده اند.( علی رضا عینی فر، ۶۵،(۱۳۸۲

بی تردید به کار گیری عناصر و سازه های تغییر شکل پذیر در ساختمان ها، فضا های معماری آنها را تحت تاثیر قرار داده و آنها را متحول ساخته است، به گونه ای که کیفیات نوینی در آنها ایجاد کرده است. می توان گفت این عناصر و سازه ها علاوه بر ارتقای ویژگی های کیفی فضا های معماری، می توانند به عنوان سازه ا صلی ساختمان ها و عوامل ا صلی خلق ف ضای معماری ایفای نقش کنند. در واقع می توان گفت عنا صر و سازه های تغییر شکل پذیر هنگامی که در طراحی ساختمان ها به عنوان سازه سقف ساختمانی به کار گرفته می شــوند، مفاهیم نوینی مانند پایداری، هوشــمندی، انعطاف پذیری ، جند عملکردی و … را در معماری ســاختمان ها ایجاد می کنند. در صورتی که این سازه ها و عناصر به عنوان سازه های اصلی ساختمان و عوامل خلق فضای معماری به کار گرفته شوند. علاوه بر ایجاد مفاهیم مذکور، ســازه های نوین متحرک کیفیاتی نوینی چون قابلیت جابجایی، نصــب و برچیدن فضــا معماری در ســایت و یا خلق المان های نمادین یا کاربردی برای ف ضا داخلی و یا شهری از دیگر قالبیت های این عنا صر و سازه ها می با شد. (مازیار آ صفی، ۴،.(۱۳۹۰