آموزشی مبتنی بر رایانه: در این روش احتیاجی به اتصال به اینترنت و حتی به شبکه جز در شرایط خاص نیست. در این روش اطلاعات بروی یک واسط الکترونیکی ذخیره ܐܦ شود ۹ کاربر l استفاده .۳ یک رایانه l ابزار خواننده آن واسط الکترونیکی، هي تواند .۳ آن استفاده کند. یک مثال متعارف آن استفاده از CD آموزشی است که در کشور خودمان بسیار از آن استفاده می شود. Tablet PC s PDA آموزش .۳ طریق وسایل ۹ ابزار دیجیتال همراه: آموزشی است که .۳ طریق وسایل ۹ ابزارهای دیجیتالی همراه .۳ جملهارائه s شود.

 آموزشی از طریق تلفن همراه: آموزشی کاملا جدید است و تقریبا می تواند در گروه بالا قرار گیرد اما به علت افزایش تعداد افراد دارنده تلفن همراه و تمرکز بروی این روش که به M-learning شهرت یافته است، دسته ای جدا برای آن در نظر گرفته می شود. این روش را به خوبی می توان پیاده سازی کرد؛ البته لازمه آن ایجاد زیر ساخت های مخابراتی است.

خیلی از مردم مخصوصا در جوامع شهری وقت زیادی از خود را در انتظار وسایل نقلیه، ترافیک و غیره از دست می دهند. در گذشته افراد برای استفاده از این وقت، کتاب هایی همراه خود جابه جا می کردند که مشکلات خودش داشت؛ پہلے عنوان مثال در مسیر حرکت و راه های ناهموار آسیب زیادی بلے ry وارد هي شد.

 ارتباطات مجازی

حقیقات توسط صاحبنظران نشان داده است که ۷۵ درصد از کلاس های آنلاین به طور غیرهمزمان انجام می شود [۲]. این به این معناست که دانشجویان می توانند به راحتی با استادان خود ارتباط برقرار کرده و در کلاس درس شرکت کنند، بدون اینکه این کار را همزمان با استادان و یا سایر دانشجویان انجام دهند. این خاصیت به ویژه برای دانشجویانی که در نقاط دیگری از جهان دارای ساعات متفاوتی با مرکز آموزشی هستند بسیار ارزشمند است. البته سیستم های آموزشی آنلاین نیز در شرایط خاصی ایجاب می کنند که استادان و دانشجویان همزمان تجربه کردن فرآیندها و گرفتن بازخور و نتیجه فوری ضرورت دارند، انجام می شود.