سنگنوردی یا صخره نوردی

تاریخچه سنگنوردی
در اواخر دهه ۱۹۵۰ والتر بوناتی W-Bonatti از جبهه جنوب غربی سوزن درو بالا رفت در آن زمان دیگر سنگنوردانی همچون لامز، جونز و … اقدام به اجرای اینگونه صعودها بر روی دیواره ها نمودند. در آمریكا نیز سنگنوردان زیادی پیدا شدند كه دست به این كار زدند كه بطور نمونه می توان از صعودهای هنری باربر و جرج لوودر ۱۹۷۵ یا نمود. از جدیدترین صعودهای انجام شده به این روش می توان از صعود پر سر و صدای كورت آلبرت Kurt Albert بر روی برج ترانگو یاد كرد و یا می توان از صعودهای توموسزن كوهنورد معروف یوگسلاو در سه صعود زنجیره ای انفرادی بر روی سه دیواره بزرگ آلپ و یا سه صعود یك روزه بر روی ایگر و ماتر هورن و گراند ژوراس توسط كریستف پرفی یاد نمود.
اصول گام برداری در سنگنوردی

هنگام كوهنوردی باید انرژی خود را به گونه ای تقسیم نماییم تا كمتر خسته شویم. تند راه رفتن در سربالایی ها به ویژه در كسانی كه فاقد آمادگی جسمانی لازم اند یا این كه كوله پشتی سنگینی با خود به همراه دارند، نه تنها باعث تنگی نفس خواهد شد بلكه مصرف انرژی بیشتری را می طلبد اگر این عمل ادامه یابد، شخص كوهنورد به اصطلاح «خواهد برید» بیشتر كسانی كه در كوه می برند آن هایی هستند كه انرژی خود را به خوبی تقسیم ننموده اند.

طول قدم یك كوهنوردی باید با در نظرگرفتن قد و عوامل دیگری همچون شیب مسیر تنظیم شود. در مكان های تقریباً تخت كه شیب اندكی دارد، می توان قدم های بلندتری برداشت. ولی در سربالایی و مكان های پرشیب باید فاصله قدم ها را كوتاه تر گرفت تا خستگی به كمترین میزان خود رسد.

هنگام راهپیمایی باید تمام سطح پا را روی زمین گذاشت. اما در بعضی از سربالایی ها می توان فقط از قسمت جلویی پا نیز استفاده كرد. یكی از نكات بسیار مهم در كوهپیمایی، تنفس صحیح هنگام صعود و فرود است. زیرا كه با تنفس صحیح، اكسیژن كافی به بدن خواهد رسید. به خصوص كه در ارتفاعات به دلیل كم شدن میزان تراكم اكسیژن هوا، بدن نیاز به صرف انرژی بیشتری برای كسب اكسیژن مورد نیاز خود دارد هنگام دم می توان هم از بینی و هم از دهان استفاده نمود( با نسبت حدوداً ۷۰ به ۳۰ درصد) استفاده صرف از بینی با توجه به تمام مزایای آن، به دلیل حجم هوای ورودی كمتر گاهی اوقات امكان پذیر نیست. هنگام بازدم باید هوای درون ریه ها را محكم از دهان خارج كرد تا بتوان از حجم هوای مرده داخل ریه ها تا حد امكان كاست و هوای پراكسیژن را جایگزین آن نمود.

تعداد دفعات دم و بازدم، به عواملی چون ارتفاع، آمادگی جسمانی، شیب مسیر، طول قدم ها، حجم ریوی، میزان گازهای آلاینده موجود در هوا، دمای هوا، میزان تعریق و تعرق، میزان رطوبت هوا و در نهایت نحوه قرارگیری سر و گردن بستگی دارد.

معمولاً نمی توان مدت زمان طی یك مسیر معین را با دقت كامل تعیین كرد. اما روش هایی وجود دارد كه می توان با استفاده از آن ها این زمان را با دقت قابل قبولی به دست آورد. یكی از روش ها به قائده نای اسمیت معروف است. با استفاده از این قانون و داشتن نقشه های بزرگ مقیاس ( مقیاس ۵۰۰۰/۱ یا بزرگتر) می توانیم قبل از انجام یك برنامه تقریب خوبی برای زمان انجام آن برنامه به دست آوریم. باید عادت نماییم تا بعد از حدود ۲ ساعت كوهپیمایی مداوم حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه استراحت كنیم تا بدن مان بتواند خود را برای فعالیت بعدی آماده كند.

در موقع عبور از سطوح شیب دار باید عمود بر سطح حركت نماییم. در این حالت باید پاها را نیز عمود برسطح افق قرار داد.
در شیب ها می توان از باتوم راهپیمایی نیز استفاده نمود. تا حد امكان از صعود در شیب های پر ای شیب های پر از سنگریزه و شن اجتناب نمایید چرا كه با صرف انرژی زیاد مسافت كمی را خواهید پیمود. در این جور مكان ها باید جایی را انتخاب كرد تا شخص به عقب لیز نخورد. هنگام پائین آمدن از این نوع سطوح باید اول پاشنه پا را روی زمین گذاشت.
هنگام پایین آمدن از شیب های تند بهتر است فاصله قدم ها را كوتاه نماییم. رعایت فاصله مناسب با نفر جلویی نیز از واجبات است. به طوری كه اگر نفر جلویی ناگهان ایستاد تعادل نفر قبلی به هم نخورد و احتمالاً به نفر جلو برخورد نكند. از سویی اگر تعادل نفر عقب به هم خورد. نفر جلویی فرصت كافی برای عكس العمل داشته باشد. باید به خاطر بسپاریم كه هنگام پایین آمدن متناسب با میزان شیب مسیر زانوها را خم و بالاتنه را نیز به شرط آن كه مركز ثقل بدن هنوز داخل سطح اتكای بدن سمت جلو متمایل كنیم.

شیب های بیش از ۲۰ درجه را چه هنگام صعود و چه هنگام فرود حتماً به صورت مارپیچ (زیگزاگ) طی نمایید، زیرا در این صورت فشار وارد بر بدن بسیار كمتر می شود. به یاد داشته باشید، كه هر چه شیب تندتر می شود، زاویه بین دو خط زیگزاگ كمتر و طول مسیر زیگزاگ با توجه به پهنای منطقه مانور بلندتر می شود.

هنگام بالا رفتن از شیب ها بهتر است كه از پاكوب ها برای طی مسیر استفاده شود و حتی المقدور از مسیرهای نامشخص پرهیز گردد. مسیرهایی با شیب كم را می توان به طور مستقیم بالا رفت. این مسیرها اكثراً مسیرهایی هستند كه از گذشته دور اهالی كوهپایه نشین آن منطقه ، در شرایط هوایی مناسب، به دلایل متفاوت در آن تردد می كردند كه اكنون مورد توجه كوهنوردان قرار گرفته است. این گونه مسیرها غالباً در كنار رودها یا كمربر كوه ها قرار دارد.

به روش كه در حال بالارفتن از شیبی باشیم باید پای باردار همیشه به صورت مستقیم قرار بگیرد. این عمل باعث می شود تا فشار وزن بدن از روی ماهیچه های پا خارج شده و به استخوان و تاندون ها منتقل شود. در غیر این صورت ماهیچه های پا باید دائماً وزن بدن را تحمل كنند كه این امر سبب خستگی زودرس خواهد شد.
●● چند اصطلاح پایه

● كوه Mountain
زمینی كه نسبت به پیرامون خود به طور مشخصی برجسته تر بوده و دارای دامنه های شیب داری باشد . ارتفاع دقیقی برای آن تعریف نشده است ولی معمولاً زمین هایی كه حدود ۶۰۰ متر از اطراف خود بلندتر باشند را كوه می نامند كوه ها به سه شكل به وجود می آیند.

▪ بر اثر چین خوردگی سطح زمین
▪ بر اثر فرسایش
▪ بر اثر فعالیت های آتشفشانی
● گرده Arete – Flank

یال هایی كه شیب آن ها زیاد بوده و بیشتراز مناطق سنگی و صخره ای تشكیل شده باشد، گرده نامیده می شود.
● صخره Rock
سنگ های یك پارچه و بزرگ را كه بتوان حداكثر با یك طول طناب صعود نمود صخره می گویند.
● دیواره wall

دیواره یا پرتگاه به مناطقی گفته می شود كه دارای سنگ های یك پارچه با شیب زیاد بوده و برای صعود به آن به بیش از یك طول طناب نیاز باشد.
● قله summit,peak,top
بلندترین نقطه هر كوه را قله می نامند. ممكن است در بالای برخی از كوه ها دو یا چند قله هم ارتفاع وجود داشته باشد كوه هایی كه در رأس آن دو یا چند قله ی نا هم ارتفاع وجود دارد. قله ی بلندتر را قله ی اصلی و قله های كوتاه تر را قله (های ) فرعی می نامند.
● تپه Hill

به ارتفاعات كمتر از۶۰۰ متر نسبت به زمین های مجاور تپه گفته می شود.
● یال Ridge
محل برخورد دو دامنه شیب دار را در بالاترین نقطه ی تماس یال می نامند.
● خط الرأس Divide

به خط اصلی و بلندترین یال بین دو قله كه محل تقسیم آب باران باشد، خط الرأس گفته می شود. واژه ی فارسی معادل آن آب پخشان است.
خط الرأس اصلی محل تقسیم دو حوزه ی آب ریز جداگانه است . درحالی كه خط الرأس فرعی با این كه محل تقسیم آب است،‌اما آب های سرازیر شده از هر دو قسمت آن به یك حوضه آب ریز ریخته می شوند.
● دره valley
محل برخورد دو دامنه شیب دار در پایین ترین نقطه تماس را دره می نامند. دره معمولاً محل عبور رودخانه های دائمی یا فصلی است.
● خط القعر
ژرف ترین نقاط بستر یك رودخانه یا دره را خط القعر می نامند.
● گردنه pass
پایین ترین نقطه تماس بین خط الرأس های دو كوه را گردنه می نامند د ردو طرف معمولاً دو دره از طرفین كوه سرازیر می شوند،‌در نتیجه گردنه شكلی شبیه به زین اسب دارد.
● طناب كوهنوردی
▪ انوع طناب

طناب یكی از مهمترین وسایل كوهنوردی است و در واقع محافظت از جان سنگنوردان را برعهده دارد. طناب ها باید مورد تأیید اتحادیه جهانی انجمن های كوهنوردی قرار گیرند.
در سنگنوردی طناب های با قطرهای مختلف كاربرد خاص و متفاوتی دارد. طناب ها از نظر نوع ساخت به دو دسته قابل كشش و غیر قابل كشش تقسیم می شوند. تمام طناب هایی كه با آن ها عمل صعود از سنگ را انجام می دهیم باید از نوع قابل كشش باشد.
● ساختمان طناب
▪ طناب ها از ۲ بخش تشكیل شده اند
▪ هسته
▪ روكش یا غلاف

▪ هسته : بخش اصلی طناب است و به دلیل ساختار خود مسؤول ویژگی كشش پذیری طناب است. به طور مثال در یك طناب ۱۱ میلی متری، هسته از حدود ۵۵۰۰۰ نخ باریك و بلند از جنس پرلون تشكیل شده است. این ۵۵۰۰۰ نخ در دسته های جداگانه در كنار هم قرار گرفته و هسته را تشكیل داده اند. با یك محاسبه معلوم می شود كه در یك طناب ۱۱ م م با طول ۵۰ متر ، ۲۷۵۰ كیلومتر نخ باریك به كار رفته است.

▪ روكش یا غلاف : به دور هسته بافته شده و آن را خراش و دیگر عوامل خارجی محفوظ نگاه می دارد. این غلاف محافظ از جنس پلی آمید ساخته شده است. روكش یك طناب از حدود ۳۰۰۰ نخ باریك تشكیل شده است. چنانچه روكش طناب آسیب ببیند هسته كه به رنگ سفید است آشكار شده و این امر هشدار واضحی است برای تعویض طناب.
آشنائی با ورزش صخره‌نوردی

آنچه به‌عنوان یک شکل سنتی صخره‌نوردی آغاز شده است امروزه به سمت یک فعالیت رقابتی و تفریحی رایج رشد پیدا کرده است. صخره‌نوردی یکی از ورزش‌هائی است که اخیراً در سرتاسر آمریکا توسعه‌یافته است.

آنچه به‌عنوان یک شکل سنتی صخره‌نوردی آغاز شده است امروزه به سمت یک فعالیت رقابتی و تفریحی رایج رشد پیدا کرده است. صخره‌نوردی یکی از ورزش‌هائی است که اخیراً در سرتاسر آمریکا توسعه‌یافته است. تخمین زده شده است که بیش از ۳۰۰،۰۰۰هزار نفر از مردم آمریکا بر روی دیواره‌های سنگی صخره‌نوردی می‌کنند. بنابراین با افزایش چنین مشارکت مردمی صدمات ناشی از آن هم افزایش پیدا می‌کنند، در نتیجه یک حرکتی آغاز شده که بیشتر یک نوآموز در آغاز کار با آن روبه‌رو است و کارشناسان صخره‌نوری امیدوارند که بتوانند از این صدمات به‌نحوی پیشگیری کنند.

● توصیه‌هائی به صخره‌نوردان
صخره‌نوردی یک ورزش شدید و طاقت‌فرسا است. شما باید دارای قدرت بالائی به‌ویژه در پشت (کمر) و شانه‌ها و بازوها و ران‌ها باشید. البته برخی از صخره‌نوردان ممکن است متوجه نشوند که برای آغاز به‌کار آمادگی ذهنی دقیقاً مهم می‌باشد. برای مثال باید از کل بدنتان آگاهی داشته باشید، مانند اینکه کجا دست‌ها و پاهایتان را بگذارید قبل از اینکه حرکت بعدی را انجام دهید. هم‌چنین شما باید بتوانید بر تنش‌های تکراری در زمانی که سعی در حفظ تعادل دارید متمرکز شوید تا در یک وضعیت درست برای حرکت بعدی قرار گیرید.
صخره نوردی:

كوهنوردي در ديواره هاي بزرگ: كوهنوردي آزاد در ديواره هاي بلند احتمالاً يكي از زيباترين گرايش ها در كوهنوردي به شمار مي آيد. فرود هاي مرحله اي ، ارتفاع گرفتن ، سفر به مكانهاي نادر و بي نظير همگي دستاوردهايي است كه بيشتر كوهنوردان به دنبال آن هستند.
درمسيرهاي بلند به دليل مسائل خاص آن نياز به كاركشتگي واقعي دارد كه اين امر نه تنها به دليل سختي ديواره نوردي بلكه به دليل تكنيك هايي است كه مربوط به ايمني و نحوه صعود در آن استفاده مي شود .

سيستمهاي ساده اي وجود دارد كه عمل قفل شدن روي “ريورسو” را خنثي مي كند

استفاده از روش صعود دو طنابه در مسيرهاي بلند و و زماني كه بايد نياز به ايمني بيشتري است بسيار مفيد است:
اين تكنيك سطح بالاتري از ايمني را ارائه مي دهد.( مقاومت بيشتر در برابر سائيده شدن و خطرات ناشي از پارگي طناب) .
به منظور جلوگيري از پيچيدن و گره خوردن طناب بهتر است كه طنابها به صورت كلاف مارپيچ در آيد بدين ترتيب به راحتي مي توان با قرار دادن انتهاي آزاد روي شانه نظير تسمه آنها را به راحتي حمل كرد.

در مسيرهاي بلند كه طول طناب هاي زيادي وجود دارد ، مديريت تغيير از نفر پيشرو به نفر دوم در حمايت بايد به روش دقيقي انجام گيرد تا جلوي اتلاف زمان گرفته شود

در مورد روش حمايت ، حمايتچي بايد بتواند به نفر دوم كمك كند: اگر نفر دوم در بخشي از صعود دچار مشكل شود گاهي اوقات لازم است تا يك سيستم بالا كشي ساده ايجاد كرد تا به او كمك شود .

و وقتي سرطناب از كارگاه مي گذرد لازم است تا هر چه زودتر يك حمايت مياني نصب كند
انواع آسيبهايي كه در صخره نوردي اتفاق مي افتد

بيشترين نگراني براي كساني كه در صخره نوردي تازه كارند, احتمال آسيب, بخصوص به انگشتان و دستها است.
تكرا ر و شدت صدمات در صخره نوردي به بسياري از متغيرها

بستگي دارد, مانند تجربه, موقعيت صخــــره نورد( حرفه أي, تازه كار ), نوع صعــود, اقدامــات پیشگـــــرانه أي كه به عمل آمده است و معالجات و مراقبتهاي انجام شده بعد از جراحت. متداول ترين صدمات در صخره نوردي در پائين ذكر شده اند.

مشــــــکلات ( حفــره آرنجي ) Cubital Fossa وقتي اتفــاق مي افتد كه در حين کشیــدن وزن بـــدن به بالا,, فشـــــار در عضلات Brachialis و Biceps Brachii قرار دارد. اين مي توانــد
در تاندونهاي اتصال دهنــــده عضله منجر به آسيب و التهاب شود.

التهاب غضروف كناري(آرنج ) Lateral Epicondylitis, التهـــاب خارجي ترين تاندونها است كه عضلات ساعــد دست را به آرنــــج پيونـــد ميدهد اين تاندونها به دست اجازه كشيده
شدن مي دهند.

آسيب ديدن ليگامان كششي همراه انگشت, ليگامـــان كششي براي حمــــایت از مفصـــل انگشتــــان است (ليگامانها بافتهايي هستند كه استخوانها را به هم متصل مي كنند).
آسيب به اين ليگامانها, معمولأ در اثر گرفتن کمـک مورد نياز از يك انگشت, براي تحمل در صد زيادي از وزن بــــدن حادث مي شود.
Interphalangeal (IP ) Effusion مفصل, يك التهاب مفصل انگشت و ازدياد مايع در كپسول مفصلي است كه مي تواند به بیمــــاری آرتريت بيانجامد.
انگشت صخره نوردان ممكن است در قسمت قرقره أي تاندون خم كننده, تاندونهاي محصور كننده و حفاظت كننده أي كه مفصل انگشتان را به هم متصل مي كنند آسيب ببيند.

(شكل ۴ )
سندروم تونل كارپال, وضعيتي است كه در ۲۵% از صخره نوردان ديده مي شود كه در آن عصب مديان Median دست, تحت فشار قرار مي گيرد و ايجاد درد و بيحسي مي كند.

( شكل ۵ )
آسيبهاي سقوط ممكن است صرفأ از بودن در ارتفاعات بالا ناشي شود كه مي تواند روي قدرت قضاوت و هماهنگي دست و چشم اثر بگذارد و يا ممكن است از توجه كامل نداشتن به صعود و به كساني كه با شما صعود مي كنند, ناشي شود. عمومأ در كوهنورداني كه سقوط كرده اند, شكستگي هاي استخوان هاي زانو و استخوان ساق پا ديده شده است. در بعضي موارد سقوط مي تواند به آسيب ديدگي شديد سر, گردن و پشت منجر شود و در نتيجه باعث ضعف قواي جسماني و مرگ گردد.
آيا اين آسيبها قابل پيشگيري هستند

مانند تمام ورزشها, كار كشيدن بيش از حد, از يك قسمت از بدن, مي تواند منجر به آسيب شود. رعايت اقدامات پيش گيرنده, مانند استفاده از تكنيكهاي صعود, كه در يك زمان, فشار زيادي روي يك دست يا انگشت, نمي آورد, مي تواند در جلوگيري از آسيبها نقش مهمي بازي كند. بسياري از سالنها( باشگاهها ) در امكانات صعودشان از گيره هاي بزرگي استفاده مي كنند كه به شما اجازه مي دهد در حالي كه فشار كمي روي انگشتانتان وارد مي كنيد, گيره هاي خوبي را بگيريد.
صعود كنندگان بايد بين صعودهايشان وقفه هايي براي استراحت و برگشت به حالت طبيعي ( تجديد قوا ) ايجاد كنند.

به خاطر داشته باشيد دوره هاي تكنيكي و تكنيكهاي مربوط به صخره نوردي بسياري وجود دارند كه قبل از انجام حتي ساده ترين صعودها بايد به خوبي آموخته شوند. صخره نوردان تازه كار بايد با صعودهاي ابتدايي و پايه أي شروع كنند, مانند تمرين سنگ كوتاه, (صعود افقي و فقط چند متري بالاتر از زمين ) و تمرينهاي شان را تا رسيدن به صعودهاي كاملأ حرفه أي مانند سرطناب شدن در مسيرهاي بلند با درجه سختي بالا ( صعود روي ديواره هاي طبيعي كه صدها متر از زمين فاصله دارد ) ادامه دهند. يك راه خوب براي حرفه أي شدن در اين صعودها تمرين در باشگاه منطقه خودتان است آنجا مي توانيد ديواره هاي مختلف براي رده هاي مهارتي مختلف پيدا كنيد: ديواره هاي مبتديان با گيره هاي نزديك به هم, ديواره هاي مشكل تر با گيره هاي پراكنده تري كه صعود كنندگان را به چالشهاي بيشتري دعوت مي كنند.

فوايد صخره نوردي
صخره نوردي مي تواند به وسيله بيشتر گروههاي سني انجام پذيرد و بدن سازي كاملأ خوبي را ارائه مي دهد زيراكه بيشترين گروههاي عضلاني را در بر مي گيرد. صخره نوردي مي تواند به شما در ساختن اعتماد به نفستان, مهارت در حل كردن مشكلات, تقويت و بالا بردن تمركز ذهنيتان كمك كند. هزينه تجهيزات لازم براي يك صعود كننده تازه كار در حدود ۳۰۰ دلار است. شما مي توانيد با پيوستن به باشگاه صخره نوردي منطقه تان يا تماس با يك مربي باتجربه صخره نوردي طبيعي در مورد اين ورزش بيشتر فرا بگيريد.

اصطلاحات :
در ديدرس / on sight : به معني صعود بدون سقوط از مسيري است كه فرد قبل از صعود هيچ شناختي از آن نداشته است و همين طور هيچ كس را قبلا در حال صعود بر روي مسير هم نديده است ؛ شبيه مسابقات سنگنوردي داخل سالن
فلش / flash : نسبت به روش قبلي انسان اطلاعاتي درباره مسير دارد . بعضي مواقع هم از بتا فلش صحبت مي شود كه به معني اينست كه كسي اطلاعاتي در مورد مسير داده است ؛ مثل جاي گيره هاي اصلي و غيره

نقطه قرمز / red point : به معني صعود بدون سقوط از يك مسيري است كه فرد قبلا در آن تمرين كرده و اطلاعاتي از آن دارد
نقطه صورتي / pink point : مانند نقطه قرمز است ولي قبلا مياني ها و اسلينگ ها در مسير كار گذاشته شده اند
يو يو / yoyo : صعود آزاد مسيري با يك يا چند سقوط . بعد از هر سقوط شخص به نقطه اي كه فقط بتواند بايستد آورده مي شود و با دستش حق ندارد چيزي را بگيرد و طناب در مياني ها باقي مي ماند
حمايت از بالا / top rope : صعود بدون سقوط از يك مسير با حمايت طناب از بالاي مسير يا در حقيقت صعود آزاد با حمايت از بالا ( قرقره اي ) . در اين حالت بعد از هر سقوط شخص به نزديكترين نقطه اي كه ميتواند بايستد ولي از دستهايش استفاده نكند فرود آورده مي شود

سگ آويزان / hang dog : صعود آزاد از يك مسير كه بعد از هر سقوط فرد از همان محل صعود خود را ادامه مي دهد.
بر اساس نوع و ارتفاع ديواره يا سنگ نيز يك تقسيم بندي وجود دارد كه به شرح زير مي باشد
سنگ كوتاه / bouldering : يك نوع سنگ نوردي قدرتي و تمريني بر روي سنگ هاي كوتاه ۲ تا ۱۰ متر كه بدون ابزار و طناب انجام مي شود . در اين رشته مسابقاتي نيز برگزار مي شود

ديواره بلند / big wall : ديواره هاي بلندي كه براي صعود بيشتر از يك طول طناب ( ۵۰ متر ) لازم است و گاهي چند روز طول كشيده و سنگنوردان شب را در ميان ديواره در طاقچه اي طبيعي يا مصنوعي مي خوابند . در ايران مي توان به ديواره علم كوه – ديواره بيستون كرمانشاه – ديواره هاي اخلومد مشهد و … و در آمريكا به ديواره هاي بيش از ۱۰۰۰ متر پارك و دره يوسميت اشاره كرد
داخل سالن / indoor climbing : اين رشته سنگنوردي بر روي ديواره هاي پيش ساخته چوبي – فلزي و يا فايبرگلاس و در داخل سالن هاي سرپوشيده انجام مي شود و كاربرد آن بيشتر در برگزاري مسابقات و تمرين در شرايط محيطي يكسان در تمام طول سال مي باشد . در اين رشته امكان ابزار گزاري وجود ندارد و صعود كننده تنها اسلينگ را در مياني ها و رول هاي از قبل نصب شده مياندازد

سنگنوردي ورزشي / sport climbing : در اين رشته كه عموميت آن در ديواره اي كوتاه است ؛ سنگنورد از ابزار براي كار گذاشتن مياني استفاده نمي كند و قبلا در مسير صعود رول ثابت كار گذاشته شده است . ايمني و سرعت عمل در اين رشته بالا است و نيازي به انواع ابزار گرانقيمت ( گوه – فرند – تراي كم – … ) براي كار گذاشتن مياني ها نيست و امكان صعود براي افراد بيشتري وجود دارد . اشكال اين كار نيز از بين رفتن زيبايي سنگ است چون رول ها براي هميشه بر روي مسير باقي مي مانند

سنگنوردي سنتي / traditional climbing : مخالفان رشته قبل هستند كه از كليه ابزارهاي غير ثابت براي كار گذاشتن مياني ها استفاده مي كنند و نفر آخر همه مياني ها را از مسير جمع كرده و آثاري از صعود در مسير باقي نمي ماند . اشكال كار در حمل ابزارهاي سنگين و دست و پاگير و گراني است كه بايد با نوع كار گذاري هريك كاملا آشنايي داشت