شهرهای دیجیتالی

مفهوم شهرهای دیجیتالی، ساختن صحنه ای است که در آن، مردم جوامع ناحیه ای می توانند به تبادل و مشارکت در دانش، تجربه و علایق متقابل بپردازند. (شهرهای دیجیتالی اطلاعات شهری را (چه دسترسی پذیر و چه در زمان واقعی) جمع آوری می کنند و فضاهای عمومی در اینترنت برای مردم که از این شهرها بازدید می کنند یا در آنها زندگی می کنند، ایجاد می کنند شهرهای دیجیتالی در حال گسترش در تمام جهان هستند) به چه دلیل فضاهای اینترنت، اطلاعات

ناحیه ای، مردمی را که در این عصر جهانی شدن، زندگی می کنند به خود جذب می کنند؟ اینترنت، تجارت جهانی خود را آغاز نموده است ولی همین زمان ما را به ایجاد فضاهای اطلاعاتی غنی جهت زندگی روزمره قادر می سازد. تا زمانیکه اینترنت، جهان تجاری وتحقیقاتی را می سازد، زندگی ذاتاً به صورت محلی ادامه می یابد. تجارت به تشابهاتی احتیاج دارد تا رقابت های جهانی را ممکن سازد. در حالیکه زندگی نامتشابه منعکس کننده زمینه های فرهنگی متفاوت

است. کوشش های شغلی، به پروتکل های استانداردی جهت غلبه کردن بر این تفاوت ها احتیاج دارد، ولی ما به هیچ استانداردی در زندگی نیاز نداریم. چنانچه تفاوتهایی وجود داشته باشد ما باید به حمایت از ارتباطات میان فرهنگی بپردازیم. پیشرفت سریع تکنولوژی اینترنت پیش بینی را نسبتاً غیر قابل اعتماد می سازد. شهرهای دیجیتالی همراه با کامپیوتر و تکنولوژی های وسایل ارتباطی تغییر می یابند. هیچ شهر دیجیتالی نمی تواند در وضعیت فعلی خود باقی بماند. در این شرایط ما شهرهای دیجیتالی گوناگونی را در سراسر جهان ملاحظه می کنیم. و سپس این معماری ها، هدفها و تکنولوژی ها جهت فهم بهتر

وضعیت فعلی و آینده آن را مورد بررسی قرار می دهیم. ما ابتدا به شهر دیجیتالی در ایالات متحده آمریکا رجوع می کنیم. هنگامیکه شروع به جستجوی واژه شهر دیجیتالی می پردازیم، مثال های زیادی را توسط سایت America online می یابیم. AOL به صورت محلی بر خدمات شبکه ای پیوسته (on-line ) متمرکز شده که هزاران شهر را در بردارد و تعداد آنها رو به افزایش است. هر شهر دیجیتالی AOL حامل اطلاعات مربوط به صورت محلی، منابع جامعه ای، سرگرمی و

تجارت می باشد. بر خلاف موتورهای کاوش معمولی که با هدف بازیابی اطلاعات در سراسر جهان ایجاد شده اند، شهرهای دیجیتالی بر اطلاعات محلی تکیه دارند. علاوه بر این خدمات اطلاعاتی، AOL ، موقعیتهای تبلیغات محلی را برای تجارت اصلی که شامل بنگاههای معاملاتی، استخدام و سلامتی می باشد فراهم می نماید. شهرهای دیجیتالی AOL بعلت دنبال کردن کارآیی اقتصادی بسیار با یکدیگر مشابه هستند. در اروپا هر چند بیش از ۱۰۰ کارشناس محلی در

۸ سال اخیر، به ایجاد شهرهای دیجیتالی مختلف پرداخته اند. موضوع در برگیرنده کاربردهای تلماتیک، شهرهای بدون ماشین(اتومبیل) و غیره …. می باشد. کنفرانس شهرهای دیجیتالی اروپایی از سال ۱۹۹۴ جهت بحث و گفتگوی وسیع در رابطه با عناوین متفاوت آغاز گردید. به عنوان مثال شهر دیجیتالی آمستردام ۸ سال پیش به عنوان صحنه ای برای شبکه های جوامع گوناگون ساخته شد و به همین دلیل، اختصاصاً بر روابط اجتماعی میان شهروندان تأکید می کند. این

شهر دیجیتالی در ابتدا برای ارتباطات میان انجمن شهری و شهروندان ساخته شده بود. تمامی ارتباطات به وسیله متن و مودم ها، نشان داده شده بودند. پایانه ها در مکان های عمومی مانند کتابخانه ها و مراکز حمل و نقل جایدهی شده بودند. موفقیت این تجربه، موجب افزایش علاقه شهروندان شبکه شد. سیستم به توسعه خود ادامه داد. در سال ۱۹۹۸، ۰۰۰/۸۰ تن از کاربران در شهرهای دیجیتالی آمستردام ثبت نام شده بودند که به وسیله یک سازمان غیر

انتفاعی که De Digitale stad نام داشت، اداره می شد. پروژه صحنه ۲۰۰۰ هلسینکی در سال ۱۹۹۶ با پیشقدمی شرکت تلفن هلسینکی آغاز گردید. هدف این پروژه ایجاد شبکه شهری برای نسل آینده بود. این شبکه شهروندان را به ایجاد ارتباطات با یکدیگر، به کمک استفاده از ویدئوی زنده دو طرفه قادر می ساخت اعضای یک جامعه ماشینی و سنتی می توانند در ایجاد اصطلاحات به کمک استفاده از سیستم ویدئوی زنده، همکاری کنند. به موازات توسعه سریع شبکه

ها، اقدامی جهت ایجاد تمامی شهر Helsinki/3D درحال انجام است. همچنانکه مدل های ۳D، آشکارتر می شوند، به توان محاسباتی و توسعه ارتباطات جهت نمایش شهرهای دیجیتالی در خانه ها احتیاج پیدا می شود. بنابراین، شهر مجازی ممکن است یک صورتی از پروژه باشد و یک ارتباط انسانی را برای خدمات گسترده و جدید بوجود می آورد. عموماً، شهرهای دیجیتالی هم به ارائه خدمات انتفاعی و هم غیر انتفاعی می پردازند و تلاش می کنند تا تعادلی میان آن دو به وجود آورند. بدون وجود خدمات انتفاعی، شهرهای دیجیتالی به ندرت جذاب خواهند بود و دروازه مناسبی برای شهر فیزیکی نخواهند بود.

ناچار به رقابت با شرکت های خصوصی – که فقط خدمات انتفاعی ارائه می دهند می باشد. آیا شهرهای دیجیتالی قادر به رقابت با چنین شرکت هایی هستند؟ تکنولوژی ممکن است مرز میان خدمات انتفاعی و غیر انتفاعی را تغییر دهد. به عنوان مثال، شهرهای دیجیتالی اغلب جهت ضمانت یک موقعیت مساوی برای هر کس که خواهان دستیابی به اینترنت می باشد، خدمات email رایگان و فضای دیسک رایگان ارائه می دهند. خدمات email رایگان ممکن است به امری تجاری تبدیل شود، هر چند که واضح نیست که این خدمات، انتفاعی است یا غیر انتفاعی؟

شهر دیجیتالی کیوتو:
کیوتو، بیش از ۱۰۰۰ سال، پایتخت ژاپن بوده است و حتی بیش از آن سال ها، یک مرکز فرهنگی در ژاپن محسوب می شده است. جهت آغاز پروژه شهر دیجیتالی برای کیوتو، ما از سیاست های طراحی آن آغاز نمودیم. اولین سیاست جهت طراحی شهر دیجیتالی کیوتو، واقعی ساختن آن به کمک ایجاد روابط قوی با کیوتوی حقیقی می باشد. بر خلاف شهر دیجیتالی آمستردام، شهر دیجیتالی کیوتو یک شهر خیالی نیست که فقط در فضای فیزیولوژیکی وجود داشته باشد. به جای آن، این شهر دیجیتالی، شهر فیزیکی مربوطه را تکمیل می کند و یک مرکز اطلاعاتی برای زندگی روزمره جوامع دقیقا شهری واقعی ایجاد می

نماید. فعالیتهای دیجیتالی در آینده نزدیک، بخش ضروری یک شهر واقعی خواهند بود. ما گمان می کنیم که دیجیتال و شکل فیزیکی، چیزها را واقعی می سازند و بنابراین بر روی بخش دیجیتالی یک شهر واقعی کار می شود. دومین سیاست طراحی، زنده ساختن شهر دیجیتالی به وسیله ادغام کردن پویا و

مستمر اسناد وب و اطلاعات گیرنده های زمان بلادرنگ است که در شهر ایجاد شده است. ما نه محتوا را تولید می کنیم و نه آنها را انتخاب می کنیم. ما ابزاری جهت بررسی و سازماندهی مجدد فعالیتهای دیجیتالی ایجاد شده توسط مردم را فراهم می کنیم. ما مدل سه لایه را به عنوان یک سیستم معماری که برای شهرهای دیجیتالی مناسب است پیشنهاد می کنیم. اولین لایه، لایه اطلاعات است جائیکه آرشیوهای وب و داده های گیرنده های زمان واقعی با استفاده از متافور، تکمیل شده و دوباره سازماندهی می شوند. پایگاههای اطلاعاتی جغرافیایی، جهت ادغام انواع متفاوت اطلاعات، مورد استفاده قرار می گیرند. دومین

لایه، (لایه interface است، جائیکه نقشه های ۲D و فضاهای مجازی ۳D یک چشم انداز شهودی از شهرهای دیجیتالی فراهم می کند. انیمیشن اشیاء متحرک مانند پیکره ها، ماشین ها، اتوبوس ها، قطارها و هلی کوپترها، برخی از فعالیتهای پویای این شهرها را نشان می دهد. چنانچه یک انیمیشن یک فعالیت

واقعی را نشان دهد، شی متحرک می تواند بعنوان ابزاری برای رابطه اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد. کاربران ممکن است بخواهند بر روی شیء کلیک کنند تا با آن ارتباط برقرار کنند. لایه سوم، لایه تکامل دهنده است. جائیکه ساکنان و توریست ها با یکدیگر ارتباط دارند. تجربیات محاسباتی جامعه، جهت تشویق این تکاملات در شهرهای دیجیتالی مورد استفاده قرار خواهند گرفت.

لایه اطلاعاتی: عملیات انجام گرفته بر روی سایت های رایج به صورت عمده توسط متن انجام می گیرد. کاربران اطلاعات را بوسیله کلید واژه ها و رباتهای نرم افزاری، جستجو و بازیابی می نمایند. این متافور بازیابی و جستجو خیلی خوب کار می کند به خصوص اگر اطلاعات مورد نیاز، به صورت جهان گستر، توزیع شده باشند.
چنانچه قرار باشد که اینترنت برای زندگی روزمره مورد استفاده قرار گیرد، اطلاعات جغرافیایی اهمیت بیشتری خواهند داشت. همانگونه که در شکل ۲، نشان داده شده است، سیستمهای اطلاعاتی جغرافیای (GIS) هسته شهر دیجیتالی ما خواهند بود پاگاه اطلاعاتی جغرافیایی ۲D/3D را به گیرنده / وب اطلاعات متصل می کند. از نقطه نظر معماری سیستم، معرفی پایگاه اطلاعاتی جغرافیایی ما را مجاز به آزمایش تکنولوژی های ارتباطی گوناگون می سازد. پس از آنکه شهرهای دیجیتالی عمومیت یافتند، مردم صفحات خود را مستقیما به کمک پایگاههای اطلاعاتی جغرافیایی ثبت می کنند. تا آن زمان، ما به تکنولوژی احتیاج داریم که به صورت اتوماتیکی مختصات xy را در هر صحنه تاکید کند. هر چند از آنجائیکه، کیوتو ۱۲۰۰ سال عمر دارد، راههای گوناگونی جهت بیان آدرس های مشابه وجود دارد و این مسأله، فرآیند را پیچیده می کند.
تاکنون، ۴۸۰۰ صفحه مرتبط با مکان های عمومی شامل رستوران ها، مراکز خردی، بیمارستان ها، معابد، مدارس و ایستگاههای اتوبوس را مورد بررسی قرار داده ایم. شکل ۳، نتیجه جایدهی صفحات را بر روی نقشه نشان می دهد. ما می توانیم مشاهده کنیم که چگونه صفحات وب (رستوران ها، مدارس، معابد، مراکز خرید و …) در شهر پراکنده شده اند. روشهای متنوع بازیابی داده های این نقشه در حال توسعه می باشند. بر اساس اطلاعات حسی بلادرنگ ما برنامه های اتوبوس، وضعیت ترافیک، شرایط آب و هوایی و ویدئوی زنده را از بخش حریق مورد بررسی قرار می دهیم. در شهر کیوتو، تاکنون بیش از ۳۰۰ گیرنده حسی نصب شده اند و داده های ترافیکی بیش از ۶۰۰ اتوبوس شهری را گردآوری می نمایند. هر اتوبوسی داده های محل و مسیر را در هر لحظه می فرستد. چنین اطلاعات فعالی شهر دیجیتالی ما را زنده می سازند. در نخستین کوشش، اطلاعات بلادرنگ اتوبوس ها را گردآوری نموده و آن را بر روی شهرهای دیجیتالی نمایش می دهد. اطلاعات بلادرنگ شهر، برای مردمی که در شهر واقعی کار می کنند، مهمتر از کسانی است که در پشت کامپیتورهای دسک تاپ نشسته اند. بعنوان مثال، مردم دوست دارند بدانند که چه هنگام اتوبوس بعدی از راه می رسد؟ نزدیکترین پارکینگ خالی کجاست؟ آیا می توان میزی را در رستوران، رزرو نمود و چه چیزهایی در فروشگاه نزدیک آنها، برای فروش وجود دارد؟ ما اکنون نمونه اصلی کاربردی را که اطلاعات زنده را توسط تلفن های بی سیم به مصرف کنندگان متحرک عرضه می دارد، نشان می دهیم.
لایه Interface: تکنولوژی گرافیکی ۳D یک کلید ترکیب شده از لایه رابط است که به موازات نقشه های ۲D مورد استفاده قرار می گیرد. نمای ۳D برای یک شهر دیجیتالی، برای افراد غیر ساکن در شهر این امکان را پدید می آورد که احساس خوبی از شکل ظاهری شهر داشته باشند و تورهای مناسب را طرح ریزی کنند. ساکنان شهر می توانند از رابط ۳D جهت یافتن مکانها و مغازه هایی که تمایل به ویزیت کردن دارند و تست کردن مسیرهای پیاده روی، استفاده کنند.