گسترش کشارزی در آسیا و آفریقا

انقلاب ژن مستلزم سطح بسیار زیادی از ظرفیت موسسه ای نسبت به انقلاب سبز به لحاظ تحقیقات کشاورزی، حفاظت هوشی درست، و بازارهای ورودی و خروجی کشاورزی می باشد.
سابقه
بدون شک، گسترش کشاورزی حالا به برنامه ی اصلی توسعه بر می گردد. شکست تصدیق شده ی مدل گسترش T&V در آسیا و آفریقا در اواخر دهه ی هشتاد و اوایل دهه نود مناقشه بر روی فرم ها و اصلاحات گسترشی و مدلهای رشدی نظیر مدارس کشاورزی بر انگیخته است. امروزه اصلاحات گسترشی در بسیاری از کشورهای آسیا و آمریکای لاتین و در مقداری کمتر در آفریقا در حرکت هستند. هدف این بازنگری خلاصه کردن مقالات علمی در مورد نقش سیستم های گسترش کشاورزی در کمک به کشاورزان خرده مالک در آفریقا و آسیا در افزایش تولید کشاورزی معیشت شان است.

۵ علت توضیح می دهند که چرا گسترش کشاورزی نهاد مهمی جهت تلفیق با طرح سیستم های اطلاعاتی و دانشی برای خرده مالکان است؟
– اول، دپارتمان های توسعه در اکثر وزارت خانه های کشاورزی به لحاظ تعداد پرسنل بخش عمده ای شکل می دهند. برای مثال در هند ۱۰۰۰۰۰ عامل توسعه ای و در ایتوپی ۱۰۰۰۰ عامل تخمین زده می شود و دولت ایتوپی در حا آموزش ۳۳۰۰۰ عامل دیگر است.

– دوم، به علت فراخوان ها برای توسعه ی پیش رونده توسط بازار، معماران گسترش عمومی، مدلهای آموزش کشاورزی و تحقیقات در هر دو قاره آسیا و آفریقا در حال چالش هستند تا سیستم های کمتر هزینه بر و کثرت گرایانه تری هستند که سازمان های دولتی بتوانند خصوصی شان کنند.

– سوم، یک بازشناسی در حال رشدی وجود دارد که توسعه باید ورای انتقال تکنولوژی جدید محصولات غذایی به کشاورزان گسترش یابد و بر مبنای کمک به فقرای روستایی بوسیله ی ارتقای تنوع کشاورزی، افزایش استخدام روستایی، و کمک به کشاورزان جهت دستیابی به بیوتکنولوژی (تکنولوژی زیستی) و دستیابی به بازارهای صادراتی استوار باشد.
– چهارم، گستردگی سریع مدل توسعه ای مدرسه کشاورزی (FFS ) اهدا کنندگان را تشویق کرده که برنامه اصلی توسعه قرار دهند. مدل FFS مدل آموزش اجتماعی است که در حدود ۵۰ تا ۷۰ کشور در طول ۱۵ سال گذشته اتخاذ شده است. هر چند، اقتصاددانان متعدد استدلال می کنند که این مدل پس از عقب نشینی کمک های خارجی، از نظر مالی ادامه دادنی نیست.

– پنجم، بخش خصوصی در گستردن اطلاعات به خرده مالکان پرورش دهنده ی محصولات GM در هندوستان، چین، برزیل و آفریقای جنوبی نقش مهمی ایفا می کند. این توسعه جدید تحقیقات در مورد فرمهای خصوصی و جدید مدل های گسترش خصوصی – عمومی را فرا می خواند.
موضوعات مفهومی
پراکندگی تکنولوژی منبع قدرتمندی از تغییر اقتصادی برای نسلها بوده است. در طول دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۴۰ ، اشاعه تحقیقات در دپارتمان های جامعه شناسی روستایی در ایالات متحده تکوین یافت. تا دهه ی ۱۹۶۰، این عرف ها در علوم ارتباطات، جغرافیا، بازاریابی و اقتصاد ادامه یافت. برای بحث در مورد اشاعه تحقیقات، اشاعه ی ابداعات کلاسیک Radger را بخوانید که اول بار در ۱۹۶۲، منتشر و بعد در ۲۰۰۳،۱۹۹۵،۱۹۸۳،۱۹۷۱ و فعالیت Raling روزآمد شد.

پیش ار بحث در مورد مدل های اساسی توسعه ای، لازم به ذکر است که این گسترش و توسعه چگونه با نهادهای توسعه ای نظیر گروههای تولید کننده، نهادهای تحقیقاتی، آموزش عالی کشاورزی و بازارهای ورودی و خروجی مرتبط است. نمودار سیستم اطلاعات و دانش کشاورزی(AKIS ) که در دهه ی ۱۹۹۰ رونق پیدا کرد بر اهمیت گستردن سیستم نهادهایی(مثل تحقیقات، توسعه و آموزش) تاکید دارد که با هم همکاری و ارتباط دارند تا به هدف کلی افزایش بهره وری کشاورزی دست پیدا کنند.
نمودار AKIS

هر چند، نمودار AKIS به علت تجسم خطی اش در تحویل تکنولوژی به شرکت های بزرگ نقد شده است در حالی که کشاورزان دارای زمین و منابع محدود را نادیده می گیرد و به کشاورزان در مورد مشکلات و اولویت های شان برای تحقیقات دولتی و دانشگاهی گوش فرا نمی دهند. پس، مناقشه مفهومی حالا از نمودار AKIS به سیستم های ابداع و نوآوری کشاورزی تغییر یافته است. در طول چند سال قبل، ابداعات نشان افتخار محافل آکادمیک و اهداکنندگان را بدست آورده است درست مثل آنچه تحقیقات سیستمهای زراعتی (FSR ) در اواخر دهه ی ۷۰ و دهه ی ۸۰ بدست آوردند. هر چند، تحقیقات FSR حالا به عنوان بخشی از تحقیقات تشریک مساعی تصور می شود. همچنین، FAO/Rome در سال ۱۹۹۲ دپارتمان

تحمل پذیری را پایه گذاشت و بعد نامش را در ۱ ژانویه ی ۲۰۰۷ به ” دپارتمان منابع طبیعی ” تغییر داد. چرا؟ مشاهده کنندگان متعدد خاطر نشان می کنند که نمودار تحمل پذیری هرگز مشروعیت عقلانی حمایت اهدا کنندگان را بدست نمی آورد. آیا نمودار سیستم های ابداعی از همان مسیری تبعیت می کنند که FSR و تجربه FAO در مورد تحمل پذیری پیروی کردند؟
سیستم های ابداعی حالا به عنوان بخش اصلی جهت توسعه ی نسل جدیدی از پروژه های اهدایی به کار می روند. (شکل ۲). کشورهای بسیاری از ظرفیت پیشرفته ی ابداعی به

عنوان ” کانال ارتباطی برای بودجه گذاری اهدا” استفاده می کنند. گر چه، گزارشهای اخیر (FARA 2007)، و بانک جهانی به مشکلات عملی کردن راهکار ابداعی اشاره می کنند. یک پرسش هنوز وجود دارد که آیا راهکار ابداعی را می توان عملی ساخت و آیا در شناسایی نحوه ی ارتقای پیشرفت کشاورزی خرد، مالک در آفریقا موثر است. اگر چه نمودار AKIS ساده انگارانه است، هنوز مفهوم سودمندی در تاکید بر اهمیت گسترش سیستم آموزشی، تکنولوژیکی و نهادهای گسترشی ای است که پیش برندگان کشاورزی سنتی است. لازم است این سه نهاد اصلی برای ” خرید راه پروسه ی رشد و پیشرفت ” تا نقطه ای است که در آن شرکای دولتی- خصوصی و سرمایه گذاری لازم برای پیشبرد پروسه های تحولی کشاورزی کمک کنند.

۶ مدل از گسترش کشاورزی
اخیرا، ۶ مدل اصلی گسترشی در مراحل متعدد توسعه و اجرا در جهان در حال توسعه وجود دارد. در عوض تلاش برای شناسایی بهترین مدل برازنده ی گسترش، برای یک کشور خاص، واقعیت این است که کثرت گرایی مدل ها در اکثر کشورهای آسیا و آفریقا به کار می رود. تقریبا هر کشور در حال توسعه ای امروزه آمیزه ای از شرکت های دولتی، NGO و خصوصی را دارد که به خرده مالکان کمک می کنند. ۶ مدل گسترشی ذیل در کشورهای در حال رشد استفاده می شوند:

۱) مدل گسترش ملی دولتی به لحاظ تاریخی مدل غالب در سرتاسر جهان بوده و معمولا نهاد کلیدی وزارت کشاورزی بوده است. هر چند، در ایالات متحده، گسترش دولتی یا عمومی در دانشگاههای state land grant واقع می شود. هزینه ی معامله land grant (اختصاص زمین برای مکان های دولتی) اندک است چون یک مدیر، وزیر کشاورزی، مسئول هماهنگی و مدیریت این سه نهاد وابسته به هم است: تحقیقات کشاورزی، گسترش و آموزش عالی کشاورزی. هر چند مدل دانشگاه کشاورزی کشور هندوستان (SAU) بر مبنای مدل land grant ایالات متحده استوار است، SAU ها مسئول دپارتمان کشاورزی در ایالات مربوطه ی شان و شورای هندی تحقیقات کشاورزی استوار است.

۲) مدل تحقیقات و گسترش محصولات کشاورزی توسط قدرت های مستعمره ای در مالزیا، مالی و مستعمره های دیگر صادر کننده ی پنبه، روغن نخل و غیره عرضه شد. این مدل تحقیقات و توسعه را ترکیب می کند و هنوز در بسیاری از کشورها در اجراست. در مالی، برای مثال، به کشاورزان خرده مالک پنبه، سیستم توسعه و تحقیقات پنبه ای خدمت می کند در حالی که مدل توسعه ی دولتی به کشاورزان خارج از منطقه ی پنبه خدمت می کند.

۳) مدل گسترش آموزش و بازدید (T&V ) در اوایل دهه ی ۷۰ در ترکیه شروع شد و بعد به هندوستان و سراسر آفریقا و تحت حمایت مالی بانک جهانی در اواخر ۷۰و۸۰ گسترش یافت. مدل T&V در حدود ۳ میلیارد دلار کمک اهداکنندگان را در دوره ی ۱۱۹۵-۱۹۷۵ مصرف کرد. اگر چه، مدل T&V اثبات شده که به لحاظ مالی غیر قابل ادامه دادنی است. با این حال، بعضی کشورها (مثل زامبیا و مالی) اخیرا از برنامه های جزئی تغییر داده شده ی T&V استفاده می کنند.