تنفس مصنوعي و شيوه هاي مختلف آن

منظور از تنفس مصنوعي آنست كه شخص را با وسايل و ابزاري غير از آنچه طبيعت در اختيار او قرار داده است به تنفس واداريم. اين عمل را به روشهاي مختلفي چون تنفس مصنوعي دهان به دهان، دهان به بيني، با استفاده از كيسه تنفس، بطريقه فشار بر سينه و كشيدن بازو (روش سيلوستر) Silvester، بطريقه فشار بر پشت و كشيدن بازو روش هولگر نيلسن (Holger Nielsen )و غيره مي

توان انجام داد. از ميان روشهاي فوق، دو روش دهان به دهان و دهان به بيني داراي اهميت بيشتري است. رحجان اين دو روش بر روشهاي ديگر بقدري است كه عملاً‌ نياز به استفاده از روشهاي ديگر، جز در موارد استثنايي را منتفي مي كند.

‹‹ تنفس مصنوعي ( براي بزرگسالان)››
‹ هنگامي كه شخص تنفس نمي كند:›

– بيمار را به پشت بخوابانيد و داخل دهان او را نگاه كنيد اگر چيزي داخل دهان بيمار باشد ، بايد سرش را به پهلو برگردانيده ، شئي را با انگشت خود كه با دستمالي تميز و يا گاز استريل پوشانيده ايد خارج سازيد . پيشاني بيمار را با يك دست نگهداشته و چانه بيمار را به كمك انگشت وسط و سبابه دست ديگر به طرف بالا بياوريد .
– بيني فرد مصدوم را با انگشت شست و سبابه دستي كه بر روي پيشاني او قرار داده ايد بسته نگهداريد . دهان او را كاملاً بازكنيد ، يك بار به آرامي داخل دهان او تنفس كنيد ( تاحدي كه سينه فرد اندكي به طرف بالا حركت كند ) حركت قفسه سينه و تنفس بيمار را بررسي كنيد و بار ديگر داخل دهان او نفس بكشيد .
– اين عمل را هر ۵ ثانيه يك بار تكرار كنيد تا وقتي كه بيمار به تنهايي قادر به نفس كشيدن باشد

تاريخچه ي احياي تنفسي
در زمانهاي گذشته در بين مردم جهان جهت برقراري مجدد تنفس در مصدومين و بخصوص غرق شدگان داخل آب ، روشهايي متداول بوده كه تاحدودي جان افراد را از خطر مرگ

حتمي نجات ميداده ، ودر زمان خودنيز بهترين روش بوده . باگذشت زمان وبالارفتن تجربه ي افراد وپيشرفت علم و مددگرفتن از ابزار آلات ، بشر توانسته تعداد زيادي از افراد دچار ايست تنفي شده را احيا كند ، كه اين روشها به اختصار بيان ميشود .
اين تحقيق از منابع مختلفي ازجمله كتاب تنفس مصنوعي ونجات غريق به قلم استاد ارجمند جناب آقاي ابراهيم نعمتي گرفته شده است.

روش شلاق زدن

در اين روش ، فرد را به فلك بسته و شلاق ميزدند، گاهي اين روش را با استفاده از چوب يا برگهاي گزنه كه داراي تيغ هاي ريز است استفاده مي نمودند ويا با پارچه اي مرطوب اوراميزدند تا بيمار بحالت اوليه باز گردد .
روش داغ كردن

گاهي با ريختن مقداري خاكستر داغ وآتش ، يا ريختن آب جوش و يا سوزاندن فضولات خشك حيوانات بر روي شكم افراد ، براي نجات او اقدام ميكردند .
روش دميدن (۱۵۳۰ ميلادي)

« پاراسلوس» اولين كسي بود كه با وسيله مخصوصي كه شبيه دَمٍ آهنگري بود هوارا به داخل ريه ي شخص مي دميد . اين روش حدود سيصد سال در سراسر اروپا مورد استفاده قرار گرفت.
روش ضدعفوني كردن با دود (۱۷۱۱٫م)

هنديهاي ساكن آمريكاي شمالي براي احيا وبه هوش آوردن افرادي كه به ظاهر مرده اند مبادرت به دميدن دود به داخل مثانه حيوانات ميكردند وپس از پر شدن مثانه از دود آنرا به مقعد بيمار ويا غريق مي دميدند . اين روش تاسال ۱۷۶۷ در انگلستان شناخته شده و بطور مو

قت در مستعمرات آمريكا بكار گرفته مي شد .

به حالت ماً كوس قرار دادن ( سال ۱۷۷۰٫م)

در اين روش به مچ پاي فرد مصدوم طنابي بسته وبا استفاده از شاخ

ه ي درخت ويا هر وسيله ديگر فرد را به حالت ماً كوس قرار ميدادند ودر نتيجه ي فشار زيادي كه به سينه ي او وارد ميشد ، هوا از ريه ها خارج ميگرديد ، پس از آن طناب را آزادكرده واو را روي زمين قرار ميدادند تا فشار روي سينه قطع شده و هوا داخل ريه ها شود ، اين كار را به دفعات تكرار كرده تا فرد تنفس طبيعي خودرا شروع نمايد .

بكار بردن بشكه (سال ۱۷۷۳ .م)

در اين روش فرد را بصورت دَمَر (روي شكم) روي بشكه ي چوبي قرار داده و نجات دهنده با دست پاهاي فرد راگرفته وسپس بشكه را بطرف جلو وعقب ميغلطاندند ، حركت و غلطاندن بشكه ي چوبي بجلو سبب ميشد كه از فشار بروي سينه كاسته شده ودر نتيجه هوا وارد ريه ها شود (عمل دم انجام گيرد) حركت وغلطاندن بشكه بطرف عقب موجب برخورد سينه با بشكه و درنتيجه فشار به سينه شده وبازدم انجام گرفته وهوا از ريه ها خارج ميشود .
روش روسي (سال۱۸۰۳٫م )

در اين روش فرد را بطور افقي وصاف در زير خاك دفن نموده ، سر وقسمتي از سينه ويرا خارج از خاك قرار ميدادند و بشدت بصورت او آب مي -پاشيدند .
روش اسبي (سال ۱۸۱۲٫م)

در اين روش فرد را به روي شكم روي اسب گذاشته وسپس اسب را يورتمه ميبردند . چون در اين حالت اسب ومصدوم بالا وپائين ميرفتند در نتيجه ريه ها باز وبسته مي شدند .

روش دال ريمپل(سال۱۸۳۱٫م)

دراين روش يك تكه پارچه بلند به دور سينه ي مصدوم مي بستند و دو نفرِ كمك كننده آن را از دو طرف مي كشيدند و سپس آنرا رها مي كردند : كشيدن پارچه ها سبب فشار به سينه وخروج هوااز ريه ها شده وبا آزاد نمودن پارچه ها ، سينه فرد منبسط گشته وعمل دَم انجام ميگرفت .

روش مارشال (۱۸۵۶٫م)

در اين روش كه دكتر« مارشال هال» آنرا ابداع كرده بود ، مصدوم را از وضعيت روي شكم (دمر) ، بطرف پهلو غلطانده وپس ازلحضه اي توقف ، مجدداً وي را به حالت اولي

ه و بروي شكم بازگشت ميدادند و سپس با دستها به پشت او فشار وارد مي نمودند .

روش سيلوستر ( سال ۱۸۵۷٫م)

در اين روش مصدوم را به پشت خوابانده وزير شانه هاي او يك پتو يا بالش قرار داده ، كمك دهنده بالاي سر مصدوم نشسته ودودست وي را گرفته ومانند صليب باز كرده تا ريه ها بازشوند ، سپس دو دست را روي سينه ي مصدوم مي گذاشتند تا هوا خارج شود .
روش فرانسيس (سال۱۸۸۶٫م)

در اين روش فرد مصدوم رابه پشت روي تكه اي چوب يا الوار خوابانده بطوريكه پائين كمر وي روي الوار قرار گيرد وسر اورا دوكمك دهنده گرفته و باهم تكان مي دادند .
روش پروچاونيك (سال۱۸۹۴٫م)

در اين روش بايك دست دوپاي نوزاد را گرفته واو را وارونه كرده وبا دست ديگر به سينه هاي نوزاد فشار مي آوردند .
روش شيفر( سال۱۹۰۳ .م)

در اين روش كه يك فيزيو تراپيست انگليسي به نام دكتر« شارپكس شيفر» آن را ابداع كرده بود ، مصدوم را به روي شكم خوابانيده وپشت دستهاي او را زير صورت او قرار داده و كمك دهنده پشت سر او زانو مي زده وبا دستهاي كاملاً صاف خود ، ازپشت
قفسه ي مصدوم را فشار داده تا هواي آن خارج شود و زماني كه دستهاي خود را برميداشته هوا وارد ريه ها مي شد ه.
روش آكلن (سال۱۹۱۶٫م)

دراين روش با استفاده از دستگاه مخصوصي كه روي سينه فرد مصدوم بسته مي شد وبا كمك دسته ي بالايي آن به شكل يك آكاردئون بالاو پائين ميبردند تا موجب باز وبسته شدن ريه ها شود.
روش ايسمنگر (سال۱۹۲۶٫م)

در اين روش يك پمپ الكتريكي به كيسه هاي لاستيكي وصل كرده واين كيسه را روي سينه فرد مصدوم مي بستند اين پمپ به دفعات پر وخالي شده وريه ها را باز و

بسته مي كرده .
روش نيلسن(سال۱۹۳۵٫م)

در اين روش كه «كلنل هولگر نيلسن » دانماركي آن راابداع كرد ، مصدوم را به روي شكم خوابانيده وصورت اورا روي دستهايش قرار ميدهند ، كمك كننده بالاي سر مصدوم زانو زده وآرنجهاي اورا گرفته وبه عقب مي كشد ، در اين حالت ريه ها باز شده وهوا وارد آنها مي

شود ، بعد آرنجهاي وي را رها كرده وبراي خروج هوا بر روي شانه ها وپشت قفسه ي سينه فشار مي آورند .
روش الاكلنگی

اين روش را دكتر « او» ابداع كرد ، بدين صورت است كه مصدوم را به روي شكم وبر روي يك صفحه ي پايه داري شبيه الاكلنگ خوابانيد

ه ، دستها ، كمر وپاهاي وي را مي بستند ؛ كمك كننده پائين پاي مصدوم مي ايستاده وصفحه را تا نزديك كمر خود بالا آورده وپس از چند ثانيه مكث مجدداً تابالاي سر خود بالابرده وچند ثانيه ي ديگر مكث ميكند ، دوباره آن را تاكمر پائين آورده وبعداز يك مكث چند ثانيه اي آن را روي زمين ميگذارند .