دیورتیکها (داروهای مدر)
داروهای بلوک کننده بتا
داروهای ضد درد مخدر

مورفین
هورمون های پپتیدی
الکل
داروهای پوشاننده یا پاک کننده
فصل ششم : آزمایش دوپینگ
نمونه گیری از ورزشکاران
ادرار

خون
بزاق
عرق و استفراغ
ورزشکارانی که کلک می زنند
فصل هفتم : کنترل دوپینگ
علل دوپینگ و سوء مصرف دارو در ورزش
شیوه های کنترل دوپینگ

فصل اول

دوپینگ چیست؟
همگام با پیشرفت سایر علوم، دنیای طب و دارو نیز دچار تغییر و تحولاتی می شود. یک سری داروهای جدید وارد بازار گشته و یک سری داروها مصرفشان منسوخ می گردد. متاسفانه همواره یک عدد از این پیشرفتها استفاده سوء می برند و در همین راستا، استعمال داروهای نیروزا و محرک در ورزش یکی از مسائلی است که جوامع کنونی با آن روبرو هستند و از طرف دیگر، شوق شهرت طلبی و عنوان پرستی مصرف این گونه داروها را وسوسه کرده و بر آن دامن می زند.

در طی چند سال گذشته، افزایش وسایل ارتباط جمعی، انواع روزنامه و مجلات ورزشی و پزشکی و چاپ و انتشارات کتاب در زمینه های مختلف ورزشی موجب شده که اطلاعات ورزشکاران در مورد نحوه تغذیه، صدمات ورزشی و انواع مختلف داروهای غیر مجازی که در ورزش مصرف می شوند افزایش یابد. ولی با وجود فزونی اطلاعات در این زمینه، به همان شدت نیز بر مصرف این داروها افزوده می شود و جالب اینجاست که هر چه ورزشکاران را از این مسئله بیشتر منع می کنی بیشتر کنجکاو شده و خطر استعمال دارو بالا می رود.

وقتی که چند سانتیمتر، چند کیلو، چند گرم و چند ثانیه اختلاف می تواند یکی را قهرمان و دیگری را مغلوب، یکی را به اوج و دیگری را به حضیض برساند، اینجاست که معلوم می شود چرا شعار «پیروزی به هر قیمت» هدف ورزشکاران قرار می گیرد و مصرف انواع داروهای زیان بخش و مهلک رواج می یابد. این موضوع بدیهی است که هر ورزشکاری الزاما قهرمان نیست؛ ولی چون امروزه فقط قهرمان را تحویل می گیرند و برای آنها ارزش قایل می شوند و نه بازندگان را، لذا به هر قیمتی که شده سعی در قهرمان شدن دارند و قیمتی که برخی ورزشکاران به شوق قهرمان شدن می پردازند بسیار گران است و چه بسا جان خود را نیز در این راه از دست می دهند.

بدین ترتیب اندیشه های پاک کسانی که در سه قرن قبل از میلاد مسیح بازیهای المپیک را پایه گذاری کردند، اکنون جلوه خود را از دست داده است. قهرمانانی که قرار بود نمایندگان ملتها باشند و بر پایه دوستی و صلح و صفا رقابت کنند اکنون به دستور مقامات کشورهای خود به انواع شیوه های پسندیده و ناپسند متوسل می شوند تا بر سکوی قهرمانی بایستند و اهداف سیاسی دولتها را جامه عمل بپوشانند و در این راه جان خود را نیز می بازند. بنابراین داروهای مخدر و محرک نه تنها جان قهرمانان بلکه هدف و نفس ورزش و آینده آن را به مخاطره انداخته است، باشد که ورزشکاران با درک نفس عمل و بالا بردن سطح فکر خویش جلوی این اهداف را سد کرده و ابهت و صفا و صمیمیت اخلاقی از دست رفته ورزش را به جای اول خود باز گردانند.

تعریف دوپینگ
طبق تعریف کمیته بین المللی المپیک، دوپینگ عبارتست از تجویز یا استعمال هر نوع ماده خارجی و یا هر گونه ماده فیزیولوژیک خود بدن با مقادیر غیر طبیعی یا راههای غیر معمول توسط ورزشکار مسابقه دهنده با هدف انحصاری افزایش کاذب کارآیی و تواناییهای خویش در مسابقه.
تقسیم بندی و انواع دوپینگ

اگر چه سوء مصرف دارو در ورزش یک افزایش تصاعدی را نشان می دهد و تمام اقدامات انجام گرفته در جهت کنترل این پدیده تا کنون بی حاصل بوده است، هنوز هیچگونه تقسیم بندی در مورد دوپینگ ارائه نشده است. نظر مولف بر این است که برای کنترل دوپینگ باید اولویت بندی شود و لازمه اولویت بندی ارائه یک تقسیم بندی مورد قبول عموم است تا بر اساس آن اقدامات موثری اتخاذ گردد.
مولف به دلیل هشت فعالیت در زمینه طب ورزش تقسیم بندی زیر را ارائه کرده است و یک نسخه از آن را جهت تایید و رفع معایب به کمیسیون پزشکی کمیته بین المللی المپیک ارائه کرده است:

دوپینگ

سوگند نامه ضد دوپینگ
المپیک ۲۰۰۰ سیدنی از جنبه های مختلف به عنوان بهترین و با شکوه ترین المپیک تاریخ نام گرفت و در طول تاریخ بازیهای المپیک برای اولین بار در طی مراسم افتتاحیه بازیها سوگند نامه ای به نیابت از ورزشکاران حاضر قرائت شد که بر اساس آن ورزشکار متعهد می شود که در جریان بازیها از دارو استفاده نکند.
این سوگند نامه برای اولین بار در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی به نیابت از ۱۱ هزار ورزشکار شرکت کننده در این بازیها توسط رشله هاوکز( Rechelle Hawkes کاپیتان تیم هاکی زنان استرالیا قرائت گردید. متن کامل انگلیسی و ترجمه سوگند نامه ضد دوپینگ به قرار زیر است:
“In the name of all the competitors, I promise that we shall take part in these Olympic Games, respecting and abiding by the rules which govern them, committing ourselves to a sport without doping and without drugs, in the spirit of true sportsmanship, for the glory of sport and the honor of our teams”.

” بنام تمام ورزشکاران شرکت کننده، بخاطر عزت و سربلندی ورزش و سرافرازی و افتخار تیم مان متعهد می شوم که ضمن احترام و وفاداری به قوانین حاکم و التزام به عدم استفاده از دوپینگ و دارو در این بازیهای المپیک شرکت کنم که این همانا روح ورزشکاری حقیقی است “.
این سوگند نامه در دسامبر ۱۹۹۹ از سوی کمیته بین المللی المپیک (IOC) به عنوان یک ماده اصلاحیه و فتوائیه به سوگند نامه قدیمی ورزشکاران اضافه گردید. توصیه می کنم برگردید و این سوگند نامه را مجددا و با صدای بلند بخوانید. جملات این سوگند نامه روح انسان را تکان می دهد، مسابقات ورزشی که قرار است بر پایه دوستی و صلح و صفا باشد امروزه به دست آویزی جهت جامه عمل پوشاندن اهداف دیگر درآمده است. با این امید به اینکه این سوگند نامه را هرگز فراموش نکنیم.

فصل دوم
دوپینگ خون و تزریق مواد افزاینده پلاسما
یکی از روشهای دوپینگ در میان ورزشکاران دوپینگ خونی است. این روش برای اولین بار در المپیک مونترال ۱۹۷۶ توسط لاسه ویرن دونده فنلاندی بکار گرفته شد. ولی گزارشاتی وجود دارد که نشان می دهد این روش در سال ۱۹۴۷ نیز مورد استفاده قرار گرفته است.
بطور کلی روش دوپینگ خون بدین ترتیب است که چند روز قبل از مسابقه ورزشکار به ارتفاع بلندتری برده می شود و به علت بلندی و کاهش فشار اکسیژن خون شریانی ماده ای بنام اریتروپویتین آزاد می شود. این ماده که در حقیقت نوعی هورمون است در فرد بالغ عمدتا توسط کلیه ها و در جنین توسط کبد ساخته می شود و با تاثیر روی مغز استخوان تولید گلبولهای قرمز را افزایش می دهد.

بدین ترتیب تولید گلبولهای قرمز که عمل انتقال اکسیژن را به عهده دارند زیاد می شود تا اینکه اکسیژن رسانی به بافت های بدن مختل نگردد. در این حال که تعداد گلبولهای قرمز زیاد شده است از ورزشکار حدود یک لیتر خون می گیرند و آن را غلیظ و منجمد می کنند و برای روز مبادا نگه می دارند و درست پیش از مسابقه همین خون دوباره به بدن ورزشکار تزریق می شود. در نتیجه این عمل، ظرفیت اکسیژن گیری خون تا ۲۰ درصد افزایش می یابد و به علت افزایش اکسیژن رسانی شخص دیرتر خسته می شود. بنابراین، دوپینگ خونی ذخیره اکسیژن بدن را زیاد می کند و در نتیجه کار دوندگان مسافتهای طولانی و دوچرخه سواران را آسان می کند. گفته می شود که با ۳ هفته اقامت و تمرینات ورزشی در ارتفاعات بلد می توان اثری همانند دوپینگ خونی ایجاد کرد.

دوپینگ خونی را با هیچ آزمایشی نمی توان اثبات نمود؛ زیرا هیچگونه ماده خارجی یا متابولیکی در نمونه های مورد آزمایش یافت می شود. روشی که اخیرا پیشنهاد شده است اندازه گیری سطح هورمون اریتروپویتین خون است. مطابق آنچه که گفته شد این هورمون تولید گلبولهای قرمز را تحریک می کند و در صورت کافی بودن و افزایش سطح گلبولهای قرمز میزان اریتروپویتین کاهش پیدا می کند. بنابراین در ورزشکاری که خون اضافی دریافت می دارد به دلیل افزایش میزان گلبولهای قرمز تولید هورمون اریتروپویتین مهار می شود، ولی این روش از حساسیت کمی برخوردار بوده و دقت کافی ندارد و با این حال طبق قوانین بین المللی المپیک دوپینگ خونی جزء روشهای غیر مجاز و ممنوع به حساب می آید.

خطرات و عوارض دوپینگ خون
به دلیل خونگیری و انبار آن و تزریق مجدد آن به فرد خطرات عمده ای که جان ورزشکاران استفاده کننده از این روش را تهدید می کنند عبارتند از: (۱) هپاتیت یا ورم کبد. در میان انواع هپاتیت ها، خطرناک ترین آنها هپاتیت نوع B می باشد؛ زیرا از یک طرف ممکن است فرد دچار هپاتیت برق آسا گشته و طی چند ساعت به اغمای کبدی برود که میزان مرگ و میر زیادی دارد و از طرف دیگر خطر مزمن شدن و ناقل شدن وجود دارد که طبق گزارشات پزشکی احتمال سرطان کبد در این افراد بالا می رود.

راه اصلی انتقال هپاتیت نوع B بوسیله تزریق می باشد(تزریق خون یا فرورفتن سوزن آلوده به بدن). بنابراین در ورزشکارانی که از دوپینگ خونی به ویژه از خون افراد غیر خویشاوند استفاده می کنند خطر هپاتیت افزایش می یابد. (۲) احتمال ابتلا به بیماری ایدز (AIDS ) در این افراد افزایش می یابد؛ زیرا یکی از راههای اصلی سرایت بیماری ایدز انتقال خون است و این امر در مورد خون های کهنه تر که برای مدت زمان بیشتری انبار شده اند به مراتب بیشتر صدق می کند، (۳) افزایش خاصیت چسبندگی خون و لخته شدن خون در درون رگهای بدن.
آیا دوپینگ خون حرکات ورزشی را تقویت می کند؟

به نظر می رسد جواب مثبت باشد. در این جا دو مطالعه Double – blind روی دوندگانی که زیاد تمرین کرده اند انجام شد، یکی مطالعه اثر ترانسفوزیون ۹۰۰ میلی لیتر گلبول های قرمز اتولوگ روی حرکات سخت ورزشی و دیگری مطالعه اثر ترانسفوزیون ۴۰۰ میلی لیتر گلبول های قرمز اتولوگ روی ۱۰ کیلومتر از زمان مسابقه. هر دو مطالعه، به دنبال ترانسفوزیون، افزایش حرکات ورزشی را نشان دادند.

حتی اگر نتیجه مسابقه ای دوپینگ خون اندک باشد، این نتیجه در جائی که پیروز شدن در رویدادهای استقامت ممکن است با ثانیه های کمی صورت گیرد، می تواند به طور حاد در سطح رقابت ورزشکاران برگزیده مهم باشد. فشار برای موفق شدن تا این حد مهم است که روش فوق جهت بدست آوردن پیروزی، ممکن است علی رغم خطرات و یا نتایج اخلاقی متعاقب آن، بکار برده شود.

آیا می توان دوپینگ خون را تشخیص داد؟
روش رضایت بخشی وجود ندارد که دریافت خون اتولوگ را توسط ورزشکار بتوان تشخیص داد. در هماتوکریت اشخاص تا حدودی اختلاف وجود دارد، اما چنانچه هماتوکریت بیش از حد معمول باشد، از پیروزی یک ورزشکار که با ترانسفوزیون خون کسب نموده است، می توان جلوگیری به عمل آورد. جهت تشخیص اریتروپویتین Recombinant فعلا راه عملی وجود ندارد. مثل خون اتولوگ، اریتروپویتین یک ماده طبیعی است که در اشخاص عادی پیدا می شود. نیمه عمر بیولوژیکی آن از ۶ ساعت تا دو روز است، چونکه اریتروپویتین اگزوژن (خارجی) سریعا از گردش خون پاک می شود.
فصل سوم

دوپینگ سودا
سودا (Soda) نام تجارتی جوش شیرین یا همان بی کربنات سدیم است. مصرف بی کربنات سدیم موجب قلیایی شدن خون می گردد و قلیایی شدن خون باعث می شود که اسید لاکتیک دیرتر تشکیل شود و همین امر موجب می شود که ورزشکار دیرتر خسته شود.
در تمرینات شدید ورزشی میزان اسید لاکتیک عضلات افزایش یافته و سیستم انرژی عضله را از کار می اندازد و نتیجه این امر ضعف و ناتوانی در عضلات و در کل ایجاد خستگی است.

مقدار جوش شیرینی که ورزشکار باید بخورد تا خون وی قلیایی شود ایجاد عوارض شدیدی مانند دل پیچه و اسهال شدید می کند. بنابراین خوردن جوش شیرین بدین منظور عملی نیست.

دوپینگ سودا در علم پزشکی همان دیورز قلیایی است. دیورز قلیایی در یک سری مسمومیت های دارویی انجام می گیرد تا دفع دارو را از ادرار تشدید نماید. دیورز قلیایی در علم پزشکی در موارد مسمومیت با دارو های ضد افسردگی سه حلقه ای، سالیسیلاتها، باربیتوراتها و غیره انجام می گیرد. طرز انجام دیورز قلیایی به صورت زیر است:

جدول ۱-۳ . طرز دیورز قلیایی

جدول ۲-۳ .مواد غذایی قلیایی کننده خون

مقدار قلیایی کننده انواع مواد غذایی
قلیایی کننده خفیف توت فرنگی، گلابی،سیب، سویا
قلیایی کننده متوسط لیمو،انگور،هویج،سیب زمینی،اکثر سبزیجات،کاهو،گیلاس و آلبالو
قلیایی کننده شدید خیار، زیتون، اسفناج، ترب و تربچه

مواد غذایی قلیایی کننده خون
به روش تغذیه ای نیز می توان خون را قلیایی کرده و تشکیل اسید لاکتیک (عامل ایجاد خستگی) را به تاخیر انداخت. بسیاری از متخصصین طب ورزش عقیده دارند که اکثر مواد غذایی قلیایی کننده کارآیی ورزش را بالا می برد و اکثرا توافق دارند که بهتر است ۲۰ درصد انرژی ورزشکار از غذاهای اسیدی کننده و ۸۰ درصد دیگر از غذاهای قلیایی کننده تامین شود.

برخلاف آنچه که در دوپینگ سودا انجام می گیرد یعنی خون قلیایی می شود، در یک سری موارد خون را اسیدی می کنند و اسیدی شدن خون به دفع داروهایی مانند آمفتامین، کوکائین، استریکنین، کینین و کینیدین از بدن کمک می کند و جالب است بدانید که سه داروی اول جزء داروهای محرک ممنوعه در ورزش می باشد.
اسیدی کردن خون یا همان دیورز اسیدی امروزه در علم پزشکی جایگاهی ندارد و تقریبا منسوخ شده است.
فصل چهارم
داروهای محرک

اولین گروه از داروی ممنوعه داروهای محرک هستند و تا کنون متجاوز از ۴۰ نوع داروی محرک در ورزش ممنوع اعلام شده است. مسلما توضیح کامل هر تک تک آنها از حوصله این تحقیق خارج بوده و فقط داروی محرک پرمصرف یعنی آمفتامین، کوکائین و کافئین در اینجا توضیح داده می شود.ترکیبات فوق بیشتر در رشته های دو میدانی، دوچرخه سواری و فوتبال که لازم است ورزشکار مسافت طولانی را طی کند مصرف می شوند و استعمال آنها موجب می گردد که ورزشکار احساس خستگی نکرده و از طرف دیگر با بالا بردن سطح آگاهی و هوشیاری ذهنی قدرت و کارآیی وی را در حین مسابقه دو چندان می کند

.
آمفتامین Amphetamine
آمفتامین قویترین داروی محرک اعصاب است. این دارو در اواخر سال ۱۹۲۰ تهیه و در سال ۱۹۳۶ وارد دنیای طب گردید. سوء استفاده از این دارو از سال ۱۹۴۰ آغاز شد، بطوری که در جنگ جهانی دوم در میان سربازان ارتش مصرف بالایی داشت ئ آن هم شکل استنشاقی دارو بود. در آن موقع به مصرف کنندگان آمفتامین RUN می گفتند. آمفتامین ارتباط نزدیکی با آلکالوئید Cathinone دارد، این آلکالوئید از برگهای گیاهی به نام Khat یا Catha Edulis که در خاور میانه و آفریقا یافت می شود به دست می آید. جویدن برگهای تازه این گیاه منجر به علائم و اثراتی می گردد که از آمفتامین غیر قابل افتراق است.

آمفتامین به دلیل اثراتی که گفته خواهد شد به شدت مورد استعمال ورزشکاران رشته های مختلف به ویژه دو و میدانی، دوچرخه سواری و فوتبال می باشد. آمفتامین و بطور کلی سوء مصرف داروهای محرک در جامعه آمریکا شیوع بالایی دارد؛ هم در میان ورزشکاران و هم در میان دانش آموزان و افراد عادی.
در سال ۱۹۸۷ تعداد ۲۹۵ نفر از دانش آموزان دبیرستانی از ۳ دبیرستان آمریکا مورد مطالعه قرار گرفتند. سن این افراد بین ۱۳ تا ۱۸ سال بوده است. در این مطالعه مشخص شد که ۱٫۸ درصد آنها از آمفتامین ها، ۱٫۴ درصد آنها از استروئیدهای آنابولیک و ۳۳ درصدشان از فراورده های تجارتی حاوی ویتامین یا پروتئین استفاده کرده بودند.

آمفتامین در آمریکا در محاوره های محلی به اسامی مختلفی معروف است که عبارتند از:
Speed, PH, Pep – Em – Ups, Rouser, Uppers, Ups, Ace, Bam, Blues, Methedrine
اثرات آمفتامین روی سیستم اعصاب
نتایج حاصل از تجویز خوراکی ۱۰ تا ۳۰ میلی گرم آمفتامین به قرار زیر است:
۱٫ کاهش احساس خستگی

۲٫ افزایش هوشیاری و آگاهی فرد
۳٫ ایجاد بشاشیت و سرحالی
۴٫ افزایش ابتکار و قدرت عمل در شخص

۵٫ ایجاد اعتماد به نفس
۶٫ افزایش کارآیی فیزیکی در ورزشکاران
۷٫ افزایش قدرت تمرکز
۸٫ ایجاد نشاط، خوشحالی، رضایت باطن و شادی و شعف
۹٫ بالا رفتن قدرت حرکتی و افزایش کیفیت اجرایی سخنرانی

کوکائین Cocaine
تاریخچه کوکائین
کوکائین از ۱۲۰۰ سال قبل از طریق جویدن برگهای کوکا توسط بومیان آمریکای جنوبی مورد استفاده قرار می گرفته است. کوکائین اولین ماده بیحس کننده موضعی بود که کشف گردید. این آلکوئید در مقادیر زیاد(۰٫۶ تا ۱٫۸ درصد) در برگهای گیاه اریتروکسیلون کوکا وجود دارد. این گیاه در رشته کوههای آند در ارتفاعات ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ متری از سطح دریا می روید و سالانه حدود ۲ میلیون نفر از اهالی بومی ساکنان مناطق کوهستانی پرو برگهای این گیاه را بخاطر اثراتش می جوید. در سال ۱۵۸۰ کوکا از نیمکره شرقی به اروپا انتقال یافت و آلکالوئید خالص کوکائین اولین بار در سال ۱۸۶۰ توسط نیمان جدا گردید.

در سال ۱۸۸۰ فون آنرپ مشاهده نمود که اگر کوکائین زیر جلدی تزریق شود فرد نسبت به اثرات سوزن زدن عکس العملی نشان نمی دهد و پیشنهاد کرد که این دارو اثر بیحس کنندگی دارد و می توان در کار بالینی از آن استفاده نمود. سیگموند فروید، روانشناس معروف، در سال ۱۸۸۴ تحت تاثیر خواص این دارو قرار گرفت و فکر می کرد که این همان اکسیر نوشدارو است؛ ولی این شور و اشتیاق و طرفداری وی از این دارو به دلیل حادثه فجیع و مصیبت باری که برای یکی از دوستانش که معتاد بود پیش آمد فروکش کرد. اولین بار فردی به نام کارل کولر (Karl Koller) از کوکائین در جراحی چشم استفاده کرد. مدت کوتاهی بعد دکتر Hall از آن در دندانپزشکی استفاده نمود و سال بعد Halsted نشان داد که کوکائین از انتقال امواج عصبی جلوگیری می کند.

اثرات کوکائین
مهمترین اثر کوکائین در طب بالینی این است که این دارو می تواند پس از استعمال موضعی از انتقال امواج عصبی جلوگیری کند. بارزترین اثر سیستمیک کوکائین تحریک سیستم عصبی مرکزی است.
کافئین Caffeine

کافئین شا یعترین و پرمصرف ترین داروی محرک در میان عموم مردم است. اغلب مردم آن را به عنوان دارو به حساب نمی آورند؛ ولی اکثر کسانی که کافئین را با مقادیر زیاد برای مدت طولانی مصرف می کنند با افزایش سن دچار اختلالات خواب و نامنظمی ریتم قلب می شوند. کافئین به طور عمده از گیاهی به نام Caffea Arabica به دست می آید و در قهوه، چای، کاکائو، کولا و ماته (چای پاراگوئه) یافت می شود. در مورد درصد کافئین موجود در این ترکیبات به جدول ۲-۴ مراجعه کنید. در یک فنجان چای ، قهوه و کاکائو به ترتیب ۷۵ میلی گرم، ۸۵ تا ۱۰۰ میلی گرم و ۵ تا ۴۰ میلی گرم کافئین وجود دارد.

جدول ۲-۴ . میزان کافئین ترکیبات مختلف
نام ترکیب درصد کافئین موجود
قهوه
چای

کاکائو
کولا
ماته (چای پاراگوئه)
گوارانا * ۲-۱ درصد
۴-۱ درصد
۰٫۳۶ – ۰٫۰۷ درصد
۳٫۵ – ۱ درصد

۲ – ۱ درصد
۵ – ۲٫۵ درصد
* خمیر خشک شده ای که از دانه های خرد شده گیاه کوائولینا کوپانا در برزیل و اروگوئه تهیه می شود.

فصل پنجم
استروئیدهای آنابولیک
تاریخچه
مشاهده این که اخته کردن یا در آوردن بیضه ها باعث از بین رفتن صفات مردانه می شود، پایه و اساس علم آندوکرینولوژی (دانش مطالعه غدد درون ریز بدن) بود. کشف بیضه به عنوان یکی از غدد مترشحه داخلی به برتولد نسبت داده می شود.

وی در سال ۱۸۴۹ نشان داد که پیوند غدد جنسی به خروسهای اخته شده از پیدایش علائم اختگی جلوگیری می کند و این گزارشی بود که در آن زمان در مورد غدد درون ریز انتشار یافت. با این حال، تستوسترون یکی از آخرین هرمونهای استروئیدی بود که به طور خالص جدا شد. تستوسترون که آندروژن اصلی است در بیضه، تخمدان و قشر غده فوق کلیوی ساخته می شود و در گردش خون پیش هورمون دو گروه استروئید ها می با شد: آندروژن احیا شده در ناحیه ۵ آلفا و استروژن ها.

شواهد جدید مبنی بر تاثیر استروئید ها
در سال ۱۹۹۶ مطالعه ای اوسط باسین (Bhasin ) و همکارانش انجام گرفت و شک و تردیدهای دانشمندان را در مورد اینکه آیا استروئیدها موثر هستند به یقین تبدیل کرد. در این مطالعه ۴۳ ورزشکار مرد انتخاب شد و بطور تصادفی آنها را به چهار گروه تقسیم کردند:

گروه اول : دریافت دارونما بدون تمرینات قدرتی
گروه دوم : دریافت دارو نما همراه با تمرینات قدرتی
گروه سوم : دریافت تستوسترون بدون تمرینات قدرتی
گروه چهارم : دریافت تستوسترون همراه با تمرینات قدرتی

این چهار گروه به مدت ۱۰ هفته تحت مطالعه قرار گرفتند. رژیم غذایی شان کنترل می شد. به گروه سوم و چهارم هر هفته حدود ۶۰۰ میلی گرم استرتستوسترون می دادند. پس از ۱۰ هفته نتایجه زیر به دست آمد: افزایش توده عضلانی و قدرت در گروه سوم بیش از دو گروه اول و دوم و در گروه چهارم خیلی بیش از سه گروه دیگر بود.

توجه داشته باشید تا همین اواخر مطالعات صرفا روی مردان انجام گرفته و بنا به دلایل مسائل اخلاقی هیچگونه مطالعه ای روی زنان و کودکان انجام نگرفته است، زیرا بسیاری از اثرات استروئیدهای آنابولیک روی زنان و کودکان غیر قابل برگشت هستند. با این وجود در سال ۱۹۹۷ دو محقق به نامهای فرانکی و بروندونک به تجزیه و تحلیل یک سری مدارک باقی مانده از زمان سقوط جمهوری دموکراتیک آلمان در سال ۱۹۹۰ پرداختند. آنها دریافتند که از سال ۱۹۹۶ به بعد به صدها ورزشکار از جمله ورزشکاران کم سن تر از هر دو جنس استروئیدهای آنابولیک داده شده است. و آنابولیکها در زنان و کودکان بر روی کارآیی ورزشی اثر مثبت نشان داده است.