نتایج یک تحقیق در رابطه با آسیب دیدگی كشتی‌گیران

نتیجه‌ی یك تحقیق نشان داد، مهم ترین علت بروز آسیب دیدگی در میان كشتی گیران به ترتیب ۶۲ درصد خستگی مفرط، ۶۰ درصد آسیب های قبلی، ۵۸ درصد شرایط روحی نامناسب و ۵۶ درصد تمرین و تكنیك غلط و حركات ورزشی است.
به گزارش ایسنا، در این تحقیق كه از سوی علی‌ اكبرنژاد گردآوری شده، آمده است: بررسی نتایج آسیب‌های ورزشی حاكی از آن است كه در كل جراحت اندام با ۱۰۰ درصد شیوع در مقام اول و پس از آن آسیب‌های زخم، ضرب دیدگی وكوفتگی، با ۹۸ درصد شیوع درمقام دوم، آسیب‌های شكستگی ۹۶ درصد سوم و آسیب های كشیدگی و پیچ خوردگی با ۹۰ درصد شیوع درمقام چهارم قرار دارند.

هم‌چنین آسیب در رفتگی با ۵۸ درصد، مینیسك ۵۰ درصد، ترك خوردگی ۴۸ درصد، پارگی عضلات با ۲۶ درصد شیوع در رده‌های بعدی قرار دارند. ضمن این كه آسیب دیسك با ۲۰درصد پایین‌ترین درصد شیوع را به خود اختصاص داده است.

به علت درگیر شدن كلیه‌ی اندام‌ها در ورزش كشتی می توان گفت هیچ یك از اعضای بدن مصون از آسیب نخواهند بود و تنوع آسیب‌ها نیز زیاد است. به طوری كه در آسیب‌های استخوانی، شكستگی گوش با ۸۶ درصد، دندان با ۶۵ درصد بیشترین و در ترك خوردگی نیز انگشتان دست و ترقوه با ۱۰ درصد بیش‌ترین شیوع را به خود اختصاص داده‌اند.
در آسیب‌های پوستی در جراحت، گردن‌، گوش و انگشتان دست به ترتیب با ۹۸ درصد، ۹۰ درصد، ۴۲ درصد؛ در زخم حفره‌ی دهان، ابرو و گوش با ۷۲ درصد، ۶۸ درصد، ۵۸ درصد؛ در آسیب‌های عضلانی، ضربدیدگی و كوفتگی انگشتان دست گردن و كمر به ترتیب ۷۶ درصد، ۶۲ درصد، ۴۸؛ در كشیدگی عضلانی گردن و ران ۴۸ درصد و در پارگی عضلانی ران با ۸ درصد بیش‌ترین شیوع را داشته‌اند.

در آسیب‌های مفصلی، درفتگی انگشتان دست با ۳۶ درصد، آرنج ۲۲ درصد ودر پیچ خوردگی نیز انگشتان دست و مچ پا با ۶۸ درصد و ۵۶ درصد؛ در زمینه زانو هم میزان ۱۰ درصد افراد صرفا پیچ خوردگی داشته و۵۰ درصد افراد دچار آسیب مینیسك شده‌اند كه طبعاً همراه با پیچ خوردگی بوده است و در كل می‌توان مقدار آن را ۶۰ درصد قلمداد كرد.
به طوركلی می توان گفت در اندام فوقانی، انگشتان دست بیشترین سهم در آسیب‌های را داشته كه علت آن را می‌توان درگیری مستقیم انگشتان برای اجرای كلیه‌ی فنون دانست.
در سر و صورت، گوش بیش‌ترین آسیب را داشته و دیگر عضوها نیز از درصد قابل توجهی برخوردار بوده اند كه با تحقیقات دیگر نیز مطابقت دارد. دلیل آنها می تواند برخورد اعضای سر وصورت هنگام اجرای فنونی مثل زیرگیری، مقاومت در مقابل قوس های حریف وغیره باشد.

از نظر فیزیكی قرارگرفتن در قسمت جلوی بدن هنگام گاردگیری و مقابله با حریف است.
در تنه و ستون فقرات گردن و بعد از آن پشت و كمر بیشترین مقدار آسیب دیدگی را داشته كه شاید علت آن فشاری باشد كه در زمان اجرای فنون مختلف، به خصوص بلند شدند در مواقعی كه خم حریف را به صورت شكسته یا زانو زده گرفته و در خیمه حریف گیر كرده باشد.

در اندام تحتانی زانو و پس از آن ران شایع‌ترین عضوهای آسیب دیده می باشد كه می تواند علت آن محدود نبودن حركت مفصل زانو و پیچ خوردن آن هنگام دفاع در مقابل زیرگیری های حریف و یا هنگام چرخش در زمان زیرگیری از حریف مقابل و یا در برخورد مستقیم آن با زمین می تواند باشد.
درزمینه علل بروز آسیب‌ها نیز باید گفت كه ۸۴ درصد آسیب‌ها در شرایط تمرین مرتب ومنظم رخ داده است كه با نتیجه “احمد زاكانی” ۳۳ درصد و ۸۳ درصد هم‌خوانی داشته و می توان گفت در این سطح از ورزش باید به نقش دیگر عوامل در بروز آسیب‌ها توجه داشت.

در مورد میزان كاهش وزن تنها ۳۲ د رصد از افراد در زمان بروز آسیب‌ها در حال كم كردن وزن و رژیم بوده‌اند.
آمادگی روانی و شرایط روحی مناسب را می توان یكی ازعوامل دانست كه در بروز آسیب سهیم است، چرا كه ۵۸ درصد از افراد در شرایط روحی نامناسب آسیب دیده‌اند.
عدم حضور مربی نیز نمی تواند به عنوان یك عامل موثر قلمداد شود، چرا كه ۹۲ درصد آسیب‌ها در حضور مربی و تنها ۸ درصد آسیب‌ها در غیاب مربی واقع شده‌اند.
در این‌باره باید متذكر شد كه مربی در اكثر جلسات تمرین حضور دارد و كمتر روزی وجود دارد كه مربی در محیط ورزش حضور نداشته باشد.

نتایج حاصله نشان می‌دهد: ۶۲ درصد از آسیب‌ها در شرایط بروز خستگی مفرط واقع شده و ۳۸ درصد آن به بروز خستگی مفرط ارتباطی نداشته‌اند. در نتیجه می توان این عامل را یك عامل موثر دانست و توجه و مراقبت مربیان و ورزشكاران را به این نكته سوق داد كه حتی‌الامكان از ادامه‌ی تمرین در شرایط بروزخستگی مفرط احتراز ورزند.
در مورد عامل گرم كردن و برخورداری از امكانات و وسایل وتجهیزات نتایج موید آن است كه ۹۰ درصد در شرایط بروزآسیب بدن خود را گرم كرده و ۸۰ درصد از افراد از وسایل و امكانات استاندارد استفاده كرده بودند و در نتیجه این دو عامل را نمی توان عوامل مهمی دراین سطح ورزش در بروز آسیب دانست.

تمرین و تكنیك غلط و انجام حركات غیر ورزشی را می توان یكی از عوامل موثر در بروزآسیب‌ها دانست. به طوری كه ۵۶ درصد آسیب‌ها درنتجیه تمرین و تكنیك غلط یا حركات غیر ورزشی رخ داده است. هم‌چنین اكثر آسیب‌ها با ۷۴ درصد در شرایط تمرین رخ داده است كه این نتیجه با نتایح “احمدزاكانی” مطابقت دارد. در ضمن مراقبت و ارایه راهكارها برای احتراز و كاهش آسیب‌ها در زمان تمرین باید بیشتر باشد.

نهایتا آسیب‌های قبلی را در بروز آسیب‌های ورزشی جدید نباید نادیده گرفت، چرا كه ۶۰ درصد آسیب‌ها به دنبال آسیب‌های قبلی به وقوع پیوسته‌اند.
در نهایت می توان عوامل موثر بروز آسیب در این تحقیق را به ترتیب خستگی مفرط با ۶۲ درصد آسیب‌های قبلی ۶۰ درصد و شرایط روحی نامناسب ۵۸ درصد و تمرین و تكنیك غلط و حركات غیر ورزشی را ۵۶ درصد بیان كرد.

پیشنهادات با توجه به یافته های تحقیق
۱- به منظور آماده كردن كامل كشتی گیران در سطح ملی حضور یك مربی كشتی، همچنین روانشناس و پزشك متخصص ضروری است.
۲- مربیان كشتی در رشته تخصصی خود لازم است. شایع‌ترین نوع صدمات در اعضای مختلف بدن را شناخته و ضمن جلب توجه و آگاهی كشتی گیران در جهت كاهش و احتراز از آن برنامه مناسبی را برای پیش‌گیری از بروز صدمات اتخاذ كند.

۳- به منظور احتراز از اجرای تكنیك‌های غلط واجتناب از حركات غیرورزشی پیشنهاد می‌شود كه مربیان، ورزشكاران را به حضور مستمر، مداوم در كلاس‌های آموزشی و كسب مهارت اجرا و آگاهی‌های فنی و اخلاقی لازم ترغیب كنند.

۴- تشكیل كلاس‌های آموزشی به جهت آگاه كردن مربیان و ورزشكاران نسبت به درمان و باتوانی كامل بعد از آسیب ها و راهكارهای جلوگیری از تشدید آنها ضروری است.
۵- جهت كاهش احتمال بروز آسیب‌ها پیشنهاد می‌شود كه مربیان، ورزشكاران را از ادامه تمرین شدید یا برگزاری رقابت در شرایط روحی نامناسب و بروز خستگی مفرط بازداشته و حتی الامكان تمرین را با فعالیت‌های انفرادی برای آنان ادامه می دهند.
۶- مربیان باید روش صحیح گرم كردن متناسب با رشته كشتی را به كشتی گیران بیاموزند و برای بالا بردن قدرت و انعطاف و سایر عوامل آمادگی جسمانی برنامه ها وحركات خاصی را پیش بینی كنند.
۷- به منظور كاهش آسیب‌ها استفاده از وسایل حفاظی مثل گوش بند و زانوبند و وسایل استاندارد مثل كفش و تشك الزامی است.
۸- پیشنهاد می‌شود كه جنبه‌های بهداشت فردی از جمله كوتاه بودن ناخن‌ها، رعایت اندازه ریش، استفاده از حوله و سایر موارد بهداشتی به وزرشكاران آموزش داده شود و در محل تمرین نیز وسایل و جعبه كمك های اولیه وجود داشته باشد.

پژوهش – ورزش
سيستم ايمني كشتي گيران با تغييرات سريع وزني ضعيف مي شود.

كميته پزشكي فيلا بايد تأثير تغييرات رده وزني كشتي گيران بر ايمني هومورال آن ها را مورد توجه قرار دهد.
به گزارش سرويس پژوهشي ايسنا، نتايج تحقيقات استاديار گروه تربيت بدني دانشگاه اروميه واستاد يار گروه ايمني شناسي دانشگاه تربيت مدرس تهران با بررسي ” اثر تمرينات كشتي در پيش از فصل مسابقه و فصل مسابقه روي ايمني هومورال كشتي گيران جوان ” ، بيانگر آن است كه ورزشكاران در طي دوره هايي كه پاسخ هاي ايمني پس از ورزش ِ شديد مهار مي شود، نسبت به ابتلا به عفونت و بيماري حساس تر مي شوند.

گفتني است، دراين ارتباط ، سيستم ايمني هومورال به عنوان اولين خطر دفاعي مهم بدن با توجه به ويژگي تمرينات كشتي، نوع رقابت و خصوصيات بدني و فيزيولوژيك كشتي گيران ، جايگاه ويژه اي را از لحاظ تندرستي و دوام كشتي گيران در طول فصل پيش از مسابقه و فصل مسابقه دارد.

در اين تحقيق ۳۷ كشتي گير سَبك ِ آزاد جوان و سالم ِ داوطلب با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي به دو گروه آزمايش ۱۹ نفر و شاهد ۱۸ نفر تقسيم شدند.
بر اساس اين بررسي، گروه آزمايش در فصل پيش از مسابقه ( ۳ ماه) و فصل مسابقه( ۱ ماه) تمرينات معيني را انجام مي دادند و گروه شاهد در برنامه تمرينات مورد نظر شركت نمي كردند.

نتايج بررسي اثر تمرينات كشتي در پيش از فصل و فصل مسابقه بر روي شاخص هاي منتخب ايمني هومورال كشتي گيران ، نشان داد كه در وضعيت استراحت، دو گروه( آزمايش و شاهد) از نظر شاخص هاي منتخب ايمني هومورال و متغيرهاي تحت كنترل يكسان بوده اند، در فصل پيش از مسابقه ، غلظت هاي IgM , IgG, IgA سرم در دو گروه ، تغيير معني داري نشان نداد.
همچنين در فصل مسابقه، گروه آزمايشي در مقايسه با گروه شاهد ، غلظت IgG40 درصد و غلظت IgA30 درصد كاهش داشت كه اين تغييرات از نظر آماري معني دار بودند. در دوره بازيافت، تغيير معناداري از نظر شاخص هاي منتخب ايمني هومورال بين دو گروه مشاهده نشد.

نتايج اين تحقيق نشان مي دهد كه سيستم ايمني هومورال كشتي گيران جوان در فصل مسابقه ، تحت تأثير شدت تمرينات ، با تغييرات موقتي مواجه مي شود كه با توجه به برگشت اين تغييرات در دوره بازيافت ، اهميت آنها كاملا مشخص نيست. از سوي ديگر، كاهش حجم پلاسما و تبادلات آني خارج عروقي پروتئين هاي پلاسما مي توانند از ساز و كارهاي تاثير گذار بر تغييرات ميزان اين ايمونوگلوبولين ها در سرم ورزشكاران در طول فصل مسابقه باشند.
پژوهشگران در خاتمه تاكيد كرده اند: تحقيق در خصوص دستگاه ايمني كشتي گيران ، بسيار اندك بوده و انجام تحقيقات بيشتري را در اين زمينه ضروري مي سازد.

آيا تفاوتي در ميزان بروز شدت آسيب هاي زانو دركشتي گيران با ساير ورزشكاران وجود دارد؟
ميزان بروز آسيب هاي زانو در كشتي گيران بالا است ( تقريبا مثل فوتبال ) ، اما شدت آن كمتر است، احتمالا به دليل حركات پيچشي و خم شدن بيش از حد زانوها ، آسيب منيسك ( خصوصا قسمت خارجي آن) در اين ورزش از همه رشته هاي ديگر شايعتر است .

شايعتر ين محل آسيب در كشتي گيران كجاست و اصولا مكانيسم آسيب در ورزش كشتي شامل چه مواردي است؟
زانوها بيشترين احتمال آسيب را دارند. اگر چه صدمات شانه ، سر و گردن هم به طور معمول مشاهده مي شوند . در كل تماس مستقيم با حريف يا تشك كشتي ، ضربات مستقيم به سر و صورت تحت فشار قرار گرفتن يا كشيده شدن گردن و شانه ، برخورد زانو در هنگام زير گيري يا افتادن روي تشك ازجمله علل آسيب در ورزش كشتي مي باشند.
منظور از زمان آسيب يا Injury time چيست؟

در جريان مسابقه به هر كشتي گير صدمه ديده حداكثر ۲ دقيقه وقت درمان داده مي شود تا به رقابت بازگردد( و گرنه نتيجه به سود حريف اعلام خواهد شد، مگر اينكه آسيب در اثر مانور غير قانوني حريف باشد).
اين زمان حالات خونريزي دهنده را شامل نمي شود ( مثلا برايخونريزي از بيني ) ، ولي ميزان وقتهايي كه براي مقابله و درمان خونريزي گرفته خواهد شد بر عهده داري مسابقه است. اگر خونريزي بيش از ۵ دقيقه طول بكشد. داور مي تواند بازي را خاتمه يافته اعلام كند. پس تصميم سريع و صحيح در مرود توانايي ادامه كشتي توسط كشتي گير برعهده پزشك تيم است .
از سال ۱۹۹۲ به بعد تصويب شد كه استفاده از داروهاي بي خطر در طي اين زمان مجاز باشد: البته گلوكز خوراكي و يا مواد استنشاقي براي آسمي ها هم از جمله استثناء ها هستند. داروهاي غير مجاز ، در اين شرايط غير مجازند و استفاده از هر گونه دارويي در جهت كاستن از شدت درد( مثلا بي حس كنده هاي موضعي ممنوع است.

در مورد نحوة برخورد با پارگي ها و يا بريدگي هاي در حين مسابقه شرح دهيد.
پس ازپاك كردن خون ،براي جلوگيري از خونريزي بيشتر به روي ناحيه فشار وارد مي كنند. سپس مي توان روي زخم را با چسب هاي بيشتر به روي ناحيه فشار وارد مي كنند سپس مي توان روي زخم را با چسب هاي استريل پوشانيد. كشتي گير مي تواند سريعا به مسابقه بازگردد. چون احتمال كنده شدن چسب هاي استريل پوشانيد . كشتي گيري ميتواند سريعا به مسابقه بازگردد . چون احتمال كنده شدن چسب و خونريزي مجدد وجود دارد ، بهتراست ، مقداري از زمان مجاز آسيب را ذخيره كند تا براي دفعات احتمال بعدي مورد استفاده قرار گيرد.

چگونه بايد خونريزي از بيني را متوقف كرد؟
اگر خونريزي شديد و غير قابل كنرتل باشد ، داور حق دارد بازي را متوقف كند براي مقابل با اين معضل. كستي گير را خوانده ( در هر وضعيتي كه راحت تر است ) و از او ميخواهند كه با فين كردن خون و لخته هاي موجود را در دستمالي تخليه كند. ميتوان پس از اين كار ، دستمال را روي پره هاي بيني فشار داد تا مواد باقيمانده تخليه شود. حال با استفاده از پنبه و يا كتان يك تكه و كافي سوراخ بيني را مسدود يا به اصطلاح تامپون مي كنند. در بعضي موارد تامپون را به پماد يا ماده اي روغني هم آغشته مي كنند. اما استفاده از مواد نقض كنندة عروقي ممنوع است.

اصلاح گوش گل كلمي به چه معناست ؟ چگونه نمي توان از ايجاد آن جلوگيري كرد؟
ضربات و تروماهاي مكرر به گوش سبب جدا شدن غضروف از بافت دور آن شده و در فاصله پديد آمده خون و سرم تجمع پيدا مي كند. درصورت باقي ماندن اين وضعيت ، هماتوم بوجود آمده ودر جريان خون غضروف اختلال ايجاد كرده و سبب غضروف سازي جديد در اين ناحيه شده كه خود سبب بد شكل شدن گوش مي شود.
شايد مناسب ترين درمان ، تخليه از راه ايجاد برشي كوچك باشد و پس از آن از مواد فشارنده اي استفاده مي كنند تا اين فضاي بوجود آمده را مسدود نمايد . استفاده از محافظهاي سر در جلوگيري از ضربه هاي مكرر به گوش نقش موثري خواهند داشت .