ورزش کونگ فو

کونگ‌فو یا گانگ‌فو (به انگلیسی: kung fu) (به چینی: 功夫) یک عبارت مشهور چینی است که اغلب توسط انگلیسی زبان ها و برای اشاره به هنرهای رزمی چینی بکار میرود. معنای اصلی کونگ فو تا حدی از آنچه که این روزها از این لغت برداشت می شود متفاوت است.کونگ فو در اصل به معنای تخصص فرد در هر مهارتی – نه لزوماً رزمی- میباشد.کونگ فو دارای سبکهای مختلفی میباشد که از آنها میتوان جیت کاندو،جیت ساندو،کونگ فو توآو… را نام برد.

تاریخچه کونگ فو ( بوکس چینی )
تاریخچه کونگ فو با ورود بودیهارما و یا به گفته چینی ها تامو از هند به معبد شائولین چین آغاز می گردد .
در ضمن معبد شائولین در ایالت هوتان قرار دارد و هنرهای رزمی موجود دنیا از این مکان سر چشمه گرفته است . راهب تامو که مشغول تعلیمات مذهبی به جوانان ( راهبان ) معبد بود . با توجه به حالات جسمی و روحی آنها شروع به ابداع ۱۸ حرکت فیزیکی کرد . که بعدها همین حرکات جزئی از درسها و و تعلیمات آنها قرار گرفت و اساس هنر های رزمی کونگ فو ( بوکس چینی ) از اینجا شروع شد .

بعدها شاگردان راهب توانستند . این حرکات را خوبی بیاموزند و شروع به گسترش این هنر کنند و مدت کوتاهی معبد شائولین خواستگاه کونگ فو شد و این هنر زیبا کم کم در معابد دیگر نفوذ کرد و بعدا از سالیانی دراز بر اساس بوکس معبد شائولین سبکهای دیگری از کونگ فو پدید آمد که سراسر چین رواج یافت و هنر ملی این کشور شد .
امروز می توان کونگ فورا در پارکها ، معبد ، باشگاها و تمام اماکن عمومی و خصوصی مشاهده کرد . مخصوصا صبح های زود در هوای پاک و فضاهای زیبا و دلنشین .
البته ناگفته نماند که ورزشی را که چینی ها صبح های زود تمرین می کنن شیوه ای از کونگ فوی نرم می باشد که به ( تای چی چون ) معروف است .

معنای کونگ فو در بین مردم چین
در کل ، هنرهای رزمی چین با نام کونگ فو شناخته می شود . کلمه کونگ فو ظاهرا هیج معنای خاصی ندارد . ولی در بعضی از اقوام کونگ فو ( مرد دانا ) اطلاق می شود . و در نزد بعضی دیگر از مردم نیز به ( عالی ترین شکل هر چیز ) گفته می شود .
در مجموع می توان گفت کونگ فو به هنری اطلاق می گردد که بیانگر حرکات فیزیکی موزون دست و پا است . در هر صورت کونگ فو تقریبا همیشه در دست مردان و زنانی بوده است که مورد اعتماد مردم بوده اند .

کونگ فو در بین دو گروه رواج بیشتری داشته است .
گروه اول جادوگران و جن گیران آن زمان که با نمایشهایی افسونگری و اجرای بعضی از حرکات زیبا و پیچیده در میان قبایل امرار معاش می کردند و این فنون و حرکات مذهبی مخصوص خودشان را به فرزندان خود انتقال می دادند . در بین آن می توان رهبر آنها ( تین شید ) را نام برد که ارباب آسمانی نام گرفته بود .
خاندان وی هزار هشتصد سال بر کوهی ( اژدها ) در ایالت کیانگ سینگ حکومت داشتند . ضمنا این افراد می توانستند بعد از ازدواج در بین مردم شهرها و روستائیان به راحتی و آزادانه زندگی کنند .
گروه دوم راهبان و افراد مذهبی را شامل می شد که این افراد زندگی ساده ای داشتند و فقط از گیاهان تغذیه می کردند و یکی از خصوصیات آنها این بود که باید تا زمانیکه زنده هستند مجرد و دور از مسائل مادی باشند آنها در صومعه ها زندگی می کردند .در ضمن برای تلفیق روح و جسم روزه می گرفتند و در همین حال به تمرینات سخت و طاقت فرسای هنرهای رزمی کونگ فو می پرداختند .
خضور راهبان پیوسته جهت اصلاح جامعه ملموس بود هر کجا بر کسی ستم می شد این راهبان حاضر بودند . فشارهائی که از طرف حاکمان به افراد زیر دست آنها اعمال می شود باعث آن گردید که در سال ۱۹۱۱ در چین نهضتی از طرف این مردان اتفاق بیافتد که به انقلاب بکسورها معروف شد و در حقیقت انقلاب اول نام گرفت .
یکی از راهبان معبد شائولین بنام تی سو در رواج و نشر بوکس معبد شائولین نقش عمده را بر عهده داشت و سالها در بین راهبان معبد این هنر را رواج می داد . آنها این هنر را بوسیله تقلید از حیوانات و حشرات به مرحله عالی رساندند و این حرکات شامل : حرکات ببر ، مار ، پلنگ ، میمون ، مانتیس ، درنا ، اژدها و دیگر حیوانات می باشد .

استادان بزرگ شائولین این هنر را نسل به نسل به شاگردان خود منتقل می کردند و با پیگیری زیاد آن را به کمال رساندند. اما بعد از فتح شائولین ، کونگ فو در سراسر چین ممنوع اعلام شد و استادان اصلی شائولین از مرزها گریختند آنها به کشورهایی مانند هنگ کنگ ، تایوان و کشورهای غربی رفتند .
اکنون کونگ فوئی که در خارج از چین تعلیم داده می شود بواسطه مهم بودن مراجع آن ارزشمند تر و مهم تر از کونگ فوئی است که در چین تعلیم داده می شود . بعدها دولت چین جهت سر و سامان دادن به این هنر رزمی سعی کرد تحت نام ووشو همه سیستم های کونگ فو را منسجم کند .
استادان شائولین که در خارج از چین بودند این جریان را تحریم کردند اما ووشو شروع بکار کرده بود و از تمام دنیا جهت نشر این ورزش نماینده می پذیرفت . بعدها برای جلوگیری از انتقاد شدید مشتاقان کونگ فو در کنار معبد شائولین مدرسه هنرهای رزمی شائولین تاسیس شد که این مکان به جهانگردان هنر رزمی ووشو را می آموزد و مدارک شائولین به آنها می دهد .
در حال حاضر دهها سبک کونگ فو در حال فعالیت هستند که شاخص ترین آنها : تای چی چوان ، پاگواچان ، هسینگ آی ، وینگ چان ، چانگ چوان و نان چوان می باشد که در ووشو نیز همین سبکها را بعنوان سبکهای اصلی قرار داده اند .

سیاق اصلی سبک بر دو قسمت است :
۱- قسمتی که از دو سیستم رزمی چینی و کره ای گرفته شده است.
۲- قسمت عمده سبک که چکیده ای است از دنیای خلاق ذهن و عقل ابداعگر.

ابداعگر سبک گراند ماستر دزفولی طی بیست سال فعالیت در هنرهای رزمی و در مدت هفت سال تلاش، تحقیق و تفحص در اکثر سبکهای رزمی و سفر به نقاطی

از جهان که هنرهای رزمی در آنجا پر رونق گشته است و تبحر در سبک های مختلفی از قبیل ووشوکوان کونگ فو ،تکواندو و بوکس تایلندی و … سبکی

متفاوت ،پر قدرت و همچنان بی انتهاء ابداع کردند که پیوسته در اعتلاء و غنی سازی آن کوشا هستند.ابداعگر سعی داشتند که حرکات را در حد والای سرعت و

با قدرتمند ترین شیوه به اجرا بگذارند.بیشتر ضربات در این سبک به صورت جهشی می باشد.به عقیده گراند ماستر دزفولی اجرای حرکات به صورت جهشی

به شما این امکان را می دهد که ضرباتتان را با قدرت و نفوذ بیشتری به حریفتان وارد کنید.

بیشتر مردم میپرسند اگر در کانگ فو خشونت نیست پس مبارزه برای چیست؟
یاد گرفتن کانگ فو ومبارزه وضربات دست وپا برای تجاوز وخشونت نیست بلکه آمادگی وتوانسازی برای دفاع از خود وآزادی خود واندیشه انسانی است.
کسی که در راه طریقت دانایی میکوشد باید در دفاع از خودواندیشه انسانی خود نیز دانا باشد – پس مبارزه در کانگ فو دروازه دانائی است مبارزه در کانگ فو زد و خورد خیابانی نیست بلکه اهدافی چون غلبه بر ترس- مبارزه با ظلم و ستم و جهل انسانها رادر پی دارد و همیشه می آموزیم تا حقیقت والای انسانی رادرک کنیم وراه ورسم مبارزه با خود وخواسته های غیر انسانی و مجهو لات را کشف کنیم. وهدف نبرددر فرهنگ ایرانی کانگ فو چنین است:هدف نبرد پادافراه (کیفر) آتش افروزان است که راه ورسم همبستگی وهم آهنگی نخواهند و فروغ اندیشه را بگسلند.پس هدف کانگ فو هم آهنگی وهمبستگی انسانها در راه انسانیت است وقتی ما قوی باشیم ( از نظر روحی وجسمی) بیگانگان جرات حمله به پایگاه تفکر واندیشه وفرهنگ مارا نمی کنند . پس باید در دفاع از فرهنگ واندیشه ایرانی انسانی خود نیز دانا وقوی باشیم.بطور کلی مبارزه کانگ فو مبارزه با ترس وظلم وستم برای آزادی انسان تا آخرین قطره خون است که در بخشی از سوگند نامه کانگ فو می خوانیم: از روی فرین پی پشتیبان نبرد نیکی با بدی هستم.که منظور مبارزه را در جمله ای کوتاه بیان میکند.یکی از خصوصیات کانگ فو توآ روح مبارزه است که درهمراه بتدریج با زحمت وتلاش فراوان در طول زمان بوجود می آید وهمراه کانگ فو در عین تواضع وفروتنی جسم وجانش آرام نیست – در کاروکوشش است می کوشدتا آگاه شود ودیگران را آگاه کند.

کونگ فوتو آ با بهره گیری از سالها تجربه در رشته های مختلف رزمی و دوره های جنگهای چریکی و نبوغ و قابلیت های علمی و فنی آقای ((ابراهیم میرزایی)) در ایران بنیانگذاری شد. اصول اساسی کونگ فوتوآ در کتاب ((ذن در کاراته)) توسط بنیانگذار تعیین گشت و مراحل آزمایش را در باشگاه سرباز ((پهلوی سابق)) با موفقیت پشت سرگذاشت. با گذشت چند سال و تربیت تعداد قابل توجهی از همراهان ، کونگ فوتوآ فعالیت رسمی خود را از سال ۱۳۵۲ با تأسیس دانشکده انشاء تن و روان آغاز نمود، به خاطر هماهنگی با فیزیک بدنی جوانان این سرزمین و درخشش چشمگیر همراهان در مقایسه با ورزش های رزمی آن زمان ،کونگ فوتوآ در مدت کوتاهی کمتر از ۵ سال مسیر ترقی و تعالی را طی نمود و سیل انبوه جوانان را بخود جذب کرد. بخاطر اختلاف استاد میرزایی با مسئولین وقت ورزش (شاهپور غلامرضا)، دانشکده انشاء تن و روان در سال ۱۳۵۶ تعطیل شد و خیل عظیم همراهان کونگ فوتوآ در پارک ها و سالن های کوچک خصوصی و سوله های اجاره ای به فعالیت ادامه دادند. بلافاصله پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی و سرنگونی رژیم پهلوی تقریباً تمام سالنهای ورزشی باشگاه تاج تحت مدیریت و حفاظت همراهان کونگ فوتوآ قرار گرفت و فعالیت ورزشی بدون وقفه شروع شد، و کونگ فوتوآ حدود ۲ سال با سرعت در ارتقاء کمی و کیفی همراهان موفقیت های چشمگیری را کسب نمود. متأسفانه در سال ۱۳۶۰ بعلت سوء تفاهم های به سبب فعالیت های سیاسی استاد میرزایی مجدداً فعالیت رسمی کونگ فوتوآ دچار وقفه شد، اما کماکان همراهان کونگ فوتوآ به امر معرفی و آموزش این ورزش رزمی جذاب و پرطرفدار ایرانی ادامه دادند. در اثر فعالیت های چشمگیر و تلاش خستگی ناپذیر و پیگیری های مستمر همراهان مجدداً اوایل ۱۳۷۰ فعالیت کونگ فوتوآ با عنوان انجمن کونگ فوتوآ بطور رسمی زیر نظر فدراسیون کاراته ادامه یافت. در سال ۱۳۷۱ کمیته مستقل ورزشهای رزمی و اواخر سال ۱۳۷۱ فدراسیون کونگ فو، ووشو و رزم آوراان تشکیل شد و در سال ۱۳۷۸ بنام فدراسیون ورزشهای رزمی تغییر نام یافت و درمدتی کمتر از یک سال در سال ۱۳۷۹ تحت عنوان کمیته مستقل کونگ فوتوآ فعالیت نمود و مجدداً در سال ۱۳۸۱ در زمره سبک های فدراسیون ورزشهای رزمی درآمد. این تغییرات پی در پی که غالباً با مدیریت افراد غیر آشنا همراه بود آسیب های بسیار جدی تر و مخرب تر از زمان فعالیت غیررسمی بر پیکر کونگ فوتوآ وارد نمود، اما با وجود همه این ناملایمات و جفاها ، همراهان کونگ فوتوآ به ساماندهی و سازماندهی این ورزش رزمی ایرانی ادامه دادند و تمام آئین نامه ها و مقررات علمی و فنی و ارتقاء رتبه های فنی و مدارج مربیگری و داوری را تدوین نمودند. اکنون کونگ فوتوآ با هزاران همراه در سرتاسر ایران اسلامی و چندین کشور از جمله آمریکا، کانادا، هلند، ترکیه، آذربایجان، سوریه، لبنان، پاکستان، افغانستان، سوئد، بلژیک فعالیت گسترده ای دارد و هر روز به تعداد همراهان این ورزش افزوده می شود.

فرمولها و تکنیکهای اصلی دفاع فردی قدمتی به درازای عمر بشری دارد و برای شناخت هنر کانگ فوی اولیه در نامهای متفاوت باید رجعتی به هزاران سال پیش نمود و عمرهنر کانگ فو را در میان قبیله ها و جوامع اولیه بشری در سرزمین خاور دور جستجو کرد . هنر کانگ فو خود از هنرهای قدیمی چینی به (مفهوم طریق مشت زنی یا بوکس چینی Ch’uan_FA یا کامپو kampo) مایه می گیرد.
در باره ریشه کامپو یک داستان قدیمی چینی می گوید:یکی از پیروان آیین بودآ به نام داروما تاییشی(Daruma Taishi)از هندوستان به چین سفر کرد تا در زمینه اصول دین بودایی به پادشاه لیانگ تعلیماتی دهد.او برای رسیدن به چین راهی طولانی و خطرناک را طی کرد که حتی این راه امروزه هم غیر قابل عبور می باشد و برای چنین مسافرتی نیاز به یک قدرت و مقاومت روحی و جسمانی غیر قابل تصور می باشد.وی در چین در معبدی به نام شائولین اقامت گزید و به تعلیم مکتب خود پرداخت.
قوانین و دیسیپلین شدیدی که از طریق داروما اعمال می شد شاگردانش را خسته و منزوی می نمود و از فرط تلاشی که به منظور تمرکز قوا تحمل می کردند به حالت اغما فرو می رفتند.او به شاگردانش تو ضیح داد که هر چند هدف دین بودا سلامت روح می باشد اما جسم و روح از یکدیگر جدا نیستند و هنگامی که شخص در حالت ضعف فیزیکی باشد نخواهد توانست به تزکیه نفس دست یابد.
برنز ۹ سال وقت صرف کرد و ساکت و آرام در دنیای خود فرو رفت.
پس از این مدت حرکاتی سریع برای دست وپا بوجود آورد که همین حرکات پایه و اساس ورزش و هنر کانگ فوی امروزی است.پس از چندی شاگردان مکتب او از جنگجوترین افراد چین محسوب می شدند و هنری که ایشان آموخته بودند به راه مشت زنی (بوکس چینی) و یا کانگ فو معروف گردید و پایه ورزش ملی چین را بنا نهاد.
کانگ به گونه ای که امروز در ایران وجود دارد بدون شک حاصل تلاش و فعالیتهای پیگیر پروفسور ابراهیم میرزایی شالبند سرخ و بنیانگذار تز علمی کانگ فو توآ در ایران می باشد.
پیچشهای دورانی-قدرت های دوران به دوران-انواع مبارزات تن به تن(مبارزه با دست,مبارزه با پا,مبارزه با دست و پا) که این لصول در کانگ فو با ۵۰%ضربات پا و ۵۰% ضربات دست انجام می گیرد و این ترکیب عمل با رعایت کامل اجزاء مکتب تن جمعا ۷۳۰۰۰ تکنیک ترکیب و عکس العمل سازی دارد