تاریخچه رئال مادرید

نام رسمي: رئال مادريد

سال تاسيس: ۱۹۰۲

رئيس باشگاه: رامون کالدرون

نايب رئيس باشگاه : خوسه لوئیز لوپز سررانو

رئيس افتخاري: آلفردو دي‌استفانو

استاديوم: سانتياگو برنابئو

(۷۸ هزار نفري)

زمين تمرين: سينداد دپورتيوا

حامي مالي:
Bwin

طراح لباس: آديداس

لباس اصلي: سراسر سفيد با خطوط آبي و سرشانه

اسامي مستعار: سپيدها، ققنوس‌ها، وايكينگ‌ها و كهكشاني‌ها

اسطوره هميشگي:رائول گونزالس بلانكو و زین الدین زیدان

هوادارن ويژه: ژنرال فرانكو
(ديكتاتور اسبق اسپانيا، خوان كارلوس ،پادشاه اسبق اسپانيا(

قهرماني لاليگا:

۳۰ بار، اولين بار در سال (۳۲-۱۹۳۱) و آخرين بار در فصل (۲۰۰۶-۲۰۰۷(

قهرماني جام حذفي:

۱۷ بار، اولين بار (۵-۱۹۰۴) آخرين بار در فصل (۹۳-۱۹۹۲)

افتخارات اروپايي:

قهرمان جام قهرماني اروپا:
(ليگ قهرمانان ۹ بار)، اولين بار در فصل (۵۶-۱۹۵۵)، آخرين بار در فصل

(۲۰۰۲-۲۰۰۱) قهرمان جام يوفا: ۲ بار در سال‌هاي (۸۶-۱۹۸۵) و (۸۵-

۱۹۸۴) قهرمان جام بين قاره‌اي: ۳ بار در سال‌هاي (۲۰۰۰-۱۹۶۰)

نگاهی کوتاه به اسطوره های باشگاه

۱٫ آلفردو دي ‌استفانو (پيكان طلايي)

اگر فوتبال باشگاهي را دنيايي متفاوت از فوتبال ملي بدانيم، آلفردودي‌استفانو در

رده‌بندي بهترين فوتباليست‌هاي قرن بعد از پله قرار داشت، او به دليل مصدوميت

فرصت خودنمايي در جام‌هاي جهاني نيافت اما پنج بار پياپي رئال را قهرمان اروپا

كرد و نخستين بازيكني بود كه دو بار پياپي توپ طلايي را صاحب شد. او در سه

 

باشگاه معتبر دنيا نظير ريورپلاته، بارسلونا و رئال مادريد بازي كرد. اما مساله

مليت او بسيار مبهم است. او در سال ۱۹۲۶ در يك خانواده ايتاليايي در بوينوس

آيرس متولد شد و بعدها از آرژانتين به اسپانيا رفت و تبعه اين كشور شد. او

بهترين گلزن تمامي رقابت‌هاي اروپايي محسوب مي‌شود. دي‌استفانو امروز رئيس

افتخاري باشگاه به شمار مي‌رود. دوره حضور وي در رئال به عنوان بازيكن

 

(۱۹۶۶-۱۹۵۴) و به عنوان مربي (۸۳-۱۹۸۲) و (۹۱-۱۹۹۰) مي‌باشد

۲٫فرانتس پوشكاش «گلزن رؤيايي«

پوشكاش نابغه چپ پاي مجار كه از نوجواني عضو سواره نظام مجارستان شده

بود، در ۱۸ سالگي نخستين بازي ملي‌اش را مقابل اتريش انجام داد و پس از يك

دهه رويايي در كنار مجارهاي جادويي، چشم فوتبال دوستان را خيره كرد.

در سال ۱۹۵۸ به دليل اشغال كشورش توسط روس‌ها به اسپانيا رفت و تبعه اين

كشور شد و عصر طلايي رئال را در كنار دي‌استفانو خلق كرد. او در ۸۰ بازي

 

ملي ۸۳ گل به ثمر رساند. پوشكاش در سال ۱۹۹۶ بازنشسته شد و مربيگري

رئال را به عهده گرفت و در ۳۹ بازي اروپايي، ۳۵ پيروزي را براي رئال به

ارمغان آورد. دوران حضور در رئال به عنوان بازيكن (۶۶-۱۹۵۹) و به عنوان

مربي(۱۹۶۶-۱۹۶۸)

۳٫هوگو سانچس (اعجوبه مكزيكي)

سانچس درخشش خود را با كسب عنوان آقاي گل جام جهاني جوانان در ۱۷

سالگي آغاز كرد. او چهار سال براي اتلتيكو گلزني كرد و سرانجام با پيوستن به

رئال باشكوه‌ترين دوران زندگي‌اش را آغاز كرد. سانچس پنج بار آقاي گل لاليگا

شد و با قيچي برگردان بي‌نظيرش، كه از ميانه ميدان براي رئال به ثمر رساند،

بهترين گل سال ۱۹۹۰ را زد. دوران حضور در رئال (۱۹۹۲-۱۹۸۵)

۴٫ اميليو بوتراگئينو (ملقب به ال بوتره(

اميليو از آغاز تا پايان براي رئال بازي كرد. او از ۱۷ سالگي به عضويت

كارسيا، تيم پايه‌اي رئال درآمد و با اين تيم توانست در فينال جام حذفي مقابل تيم

اصلي رئال بايستد. او در ۳۴۱ بازي همراه رئال توانست ۲۱۷ گل به ثمر برساند

و هفتمين گلزن برتر تاريخ باشگاه محسوب شود. سرانجام وقتي كه در سال ۱۹۹۵

بازنشسته شد، براي اينكه به بارسلونا نپيوندد به مكزيك رفت و سه سال در آنجا

بازي كرد.

۵٫خوزه آنتونيو كاماچا:

او كه سابقه هدايت سپيدها را داشت بعد از ناكامي اسپانيا در يورو ۲۰۰۰ به

پرتغال رفت و در تيم بنفيكا به فعاليت خود ادامه داد. او پس از شكست‌هاي تلخ

رئال و اخراج كوئيروز، به دعوت پرس پاسخ مثبت داد و هدايت اين تيم افسانه‌اي

را به دست گرفت.

رئال مادريد پس از او ناكامي هاي فراواني را تجربه كرد تا اينكه به دست مطمئن

و كار بلد مردي از برزيل به نام واندرلي لوكزامبورگو سپرده شد.

آلفردو دی استفانو بزرگترین اسطوره تاریخ باشگاه رئال مادرید

تولد: چهارم جولای ۱۹۲۶

محل تولد: بوینوس آیوس- آرژانتین

باشگاهها: ریورپلات، هوراکان، میلوناریوس، رئال مادرید، اسپانول

مهمترین افتخارات:

قهرمان لیگ آرژاتین ۱۹۴۵، ۱۹۴۷، قهرمان کوپا آمریکا ۱۹۴۷، قهرمان جام

باشگاه های اروپا ۱۹۵۶، ۱۹۵۷، ۱۹۵۸، ۱۹۵۹، ۱۹۶۰، قهرمان جام باشگاه

های جهان ۱۹۶۰، پنج بار آقای گل لیگ اسپانیا، مرد سال فوتبال اروپا ۱۹۵۷ و

۱۹۵۹٫

تیم ملی آرژانتین : ۷ بازی، ۷ گل

تیم ملی اسپانیا: ۳۱ بازی، ۲۳ گل

بی شک آلفردو دی استانو بزرگترین اسطوره تاریخ باشگاه رئال مادرید است.

نابغه ای که این باشگاه را به پر افتخارترین تیم تاریخ اروپا بدل ساخت وقتی که

عامل اصلی پنج قهرمانی پیاپی این تیم در جام باشگاه های اروپا شد. دی استفانو

در سال ۱۹۲۶ در بوینوس آیرس متولد شد و تحت تعلیم پدرش مهارت های اولیه

فوتبال را آموخت.

او با تیم محلی بارانکاش شروع کرد و در هفده سالگی توسط مدیر باشگاه ریور

پلات کشف شد و به این تیم پیوست. از آنجا که در یورپلات امکان خودنمایی

چندانی نیافت به مدت یک سال در هوراکان به طور قرضی بازی کرد و در ۲۵

بازی ۱۰ گل برای این تیم به ثمر رساند. در بازگشت به ریورپلات، دی استفانو

در طی سه فصل برای تیمش ۴۹ گل به ثمر رساند و در سال ۱۹۴۷ با این تیم

قهرمان آرژانتین شد. سپس راهی میلوناریوس یکی از باشگاه های کلمبیا شد و در

طی پنج سال ۱۶۷ گل برای این تیم به ثمر رساند.

به دنبال اخراج آرژانتین از فیفا، امکان ادامه فوتبال حرفه ای برایش ممکن نبود

،بنابراین راهی اسپانیا شد و به دنبال توافق مدیران میلوناریوس با رئال مادرید به

این تیم پیوست. باشگاه بارسلونا که پیش از آن با ریورپلات بر سر انتقال دی

استفانو به توافق رسیده بود جنجالی به راه انداخت که موجب دخالت فدراسیون

فوتبال اسپانیا شد و مقرر گردید که دی استفانو یک سال برای رئال مادرید و سال

دیگر برای بارسلونا بازی کند ولی وقتی مسئولان بارسلونا تمرین وی را دیند از

سهم خود انصراف دادند. دی استفانو هنر خود را در اولین دیدار با بارسا به نمایش

گذاشت و با چهار گلی که به ثمر رساند باعث پیروزی ۵-۰ رئال مادرید شد.

در طی یازده فصل حضور این نابغه بزرگ، باشگاه رئال مادرید به هشت عنوان

قهرمانی در لیگ اسپانیا دست یافت و پنج بار جام باشگاه های اروپا را فتح کرد.

دی استفانو به عنوان یک مهاجم از مهارت های قابل توجهی برخوردار بود از

جمله بازی با هر دو پا و همچنین قدرت بازی سازی و حتی شرکت در کارهای

دفاعی. یکی از بیادماندنی ترین بازی های او، فینال جام باشگاه های اروپا در سال

 

۱۹۶۰ بود که طی آن تیم اینتراخت فرانکورت با سه گل او و چهار گل فرانس

پوشکاش ۷-۳ شکست خورد و رئال مادرید به پنجمین قهرمانی خود دست یافت.

دی استفانو در سال های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ عنوان برترین بازیکن اروپا را به دست

آورد و پس از کناره گیری از رئال مادرید،در سال ۱۹۶۴ به اسپانول پیوست و دو

 

فصل برای این بازی کرد تا بالاخره در سن ۴۰ سالگی کفش های خود را برای

همیشه بیاویزد. دی استفانو در سالهای بعد به مربیگری روی آورد و با هدایت

والنسیا این تیم را به مقام قهرمانی جام حذفی اسپانیا در سال ۱۹۷۹ رساند. مدتی

هم سرمربی رئال مادرید بود و سپس سال ها به عنوان ریاست افتخاری این باشگاه

در کنار تیم سابقش بوده است.

نوع و رنگ پيراهن رئال مادريد در بازيهاي مختلف

شايد تنها عده كمي از طرفداران بايرن مونيخ و منچستر يونايتد هستند كه با تصميم

فيفا مبني بر اعطاي لقب «بزرگ‌ترين باشگاه تاريخ فوتبال» به رئال مخالف باشند.

از شكست تلخ سه بر يك در مقابل بارسلونا در نخستين فصل ليگ اسپانيا دوران

افسانه‌اي تيم آنها در دهه‌هاي ۵۰ و ۶۰ نيم‌قرن طول كشيد و بعد رئال دوباره ۳۲

 

سال انتظار كشيد تا در سال ۹۷ بارديگر قهرمان اروپا شود. آخرين توفيق بزرگ

آنها فتح ليگ قهرمانان در سال ۲۰۰۲ و قهرماني لاليگا در سال ۲۰۰۳ است. حالا

اين باشگاه سمبل فوتبال اسپانيا و به نوعي اسپانيا قلمداد مي‌شود. دست يافتن رئال

به اعتبار جهاني مقارن با زماني بود كه اسپانيايي‌ها در جام جهاني ۱۹۵۰ غوغا به

پا كرده بودند. در اين دوران، كشور به خاطر آشفتگي پس از جنگ‌هاي داخلي از

قحط سالي در عذاب بود. گرچه صنعت توريسم تازه شكل گرفته بود اما وضع

 

اقتصادي خراب به نظر مي رسيد. ژنرال فرانكو، خودكامه بزرگ اسپانيا بر آن

بود كه از پيروزي‌هاي رئال به عنوان ابزاري در جهت آشتي دادن غرب با

حكومت ديكتاتوري‌اش استفاده كند. رئال به شدت از سوي فرانكو، ملقب به كاديو،

حمايت مي‌شد و در مقابل، بارسلونا، سمبل كاتالان‌ها مورد ظلم قرار مي‌گرفت.

پس از مرگ فرانكو شرايط تا حدودي تعديل شد. گرچه شرايط مالي به‌رغم طبيعت

ولخرج رئال همچنان در سطح عالي باقي ماند، اما قدرت گرفتن باشگاه‌هاي رقيب

نظير بارسلونا سبب شد كه رئال از سال ۱۹۵۷ به بعد اقتدار مطلق سه‌ دهه‌اي خود

را از دست بدهد. همان طور كه تيم‌هاي بزرگ انگليس تحت تاثير افراد خاصي

بوده‌ كه پايه‌هاي مستحكم باشگاه را بنا نهاده‌اند، ارتقاي رئال از سطح يك تيم محلي

مادريد تا جايگاه رؤيايي فعلي در دنيا نيز مديون يك نفر است. منچستر يونايتد مت

بيزلي را داشت، ليورپول بيل شنكلي را و آرسنال هم هربرت چيمن را، رئال هم

 

سانتياگو برنابئو را داشت. بازيكن دهه سي رئال كه از سال ۱۹۴۳ تا زمان مرگ

ژنرال فرانكو در سال ۱۹۷۵ مدير باشگاه بود. در آن زمان مادريد به خانه فعلي

خود واقع در خيابان اصلي شهر مادريد «كاستيانا» نقل مكان كرد و پايه‌هاي يك

باشگاه بين‌المللي شد تا با جمع‌آوري ستاره‌هاي فوتبال از سراسر دنيا بتواند

افتخارات متعددي را نصيب خود سازد. گرچه شاه آلفونسوي سيزدهم در سال

 

۱۹۲۰ نشان سلطنتي خود را به باشگاه بزرگ پايتخت اهدا كرده بود اما حركت

اصلي رئال دو دهه بعد با مديريت كارآمد برنابئو آغاز شد. ژنرال فرانكو در

۱۹۴۷ همه اسپانيا را بسيج كرد تا با كمك‌هاي عمومي فراوان، استاديوم سانتياگو

برنابئو را افتتاح كنند. در ادامه آلفردو دي‌استفانو و فرانتس پوشكاش، تركيبي از

تكنيك‌ لاتيني و قدرت هجومي مجارهاي جادويي، در كنار فرانسيسكو خنتو، اساس

تيم طلايي رئال را شكل دادند. پس از پيروزي قدرتمندانه هفت بر سه در مقابل

اينتراخت فرانكفورت در فينال جام باشگاه‌هاي اروپاي ۱۹۶۰ در هيمدون پارك

گلاسكو آنها پنج دوره نخست اين رقابت‌هارا فتح كردند كه اين افتخار بزرگ به

عنوان ركورد در جام باشگاه‌هاي اروپا به ثبت رسيده است. آنها سپس در فصل

۶۲-۶۱ مقابل بنفيكا شكست خوردند تا يك نايب قهرماني اروپا را به دست آورده

باشند. قهرماني جام باشگاه‌هاي اروپا در فصل ۶۶-۶۵ به عنوان ششمين قهرماني

«ققنوس‌ها» ناميده شد. پس از مرگ برنابئو افتي سريع در باشگاه پديد آمد. دو جام

يوفا در سال‌هاي ۸۶ و ۱۹۸۵ و چندين قهرماني ليگ در آن شرايط نااميدكننده،

نظر كسي را جلب نكرد. در اين مدت باشگاه عرصه رفت و آمد ۱۷ مدير شد، كه

 

يكي پس از ديگر عزل شدند. ستاره‌هاي گرانقيمت خارجي كه به طور ديوانه‌وار و

بدون هدف خريد و فروش مي‌شدند نيز بلاي ديگر رئال بودند. بازيكنان اسپانيايي

مادريد در دهه ۱۹۷۰ بسيار استوار بودند و ستاره‌هاي دهه هشتاد درخششي
دوچندان داشتند.

اميليو بوتراگئينو، گونسالس ميشل، مارتين واسكس، در دهه نود كه مدير وقت

 

باشگاه رومان مندوسا براي خريد ستاره‌هايي مثل روبرتو كارلوس، پردراك

مياتوويچ، كلارنس سيدورف سرمايه‌گذاري كرد. لورنسوسانس چندان بلند پرواز

نبود و تنها مك منمن انگليسي و نيكلاس آنلكاي فرانسوي را به مادريد آورد. ريخت

و پاش‌هاي آنچناني باشگاه كه از دهه ۱۹۳۰ با شكستن ركورد نقل و انتقالات در

جريان خريد «ريكاردوزامورا» دروازه‌بان افسانه‌اي بارسلونا،‌ سرآمد تمامي

باشگاه‌ها شده بود، چيز چندان عجيبي نيست اما با نزديك شدن به انتهاي دهه نود،

هرچقدر اين ولخرجي‌ها فزوني يافت، پاداش‌هاي بيشتر و بيشتري را نصيب رئال

ساخت. ابتدا پردراك مياتوويچ، با گلي كه در فينال ليگ قهرمانان ۱۹۹۸ به

يوونتوس زد، مادريدي‌ها چندان در حسرت هفتمين جام مي‌سوختند كه گويي براي

نخستين قهرماني انتظار مي‌كشند.

 

رئال با استفاده از تاكتيك‌هاي دفاعي فابيو كاپلو موسوم به «كاتانا چيو» قهرمان

ليگ در فصل ۹۷-۱۹۹۶ را كه در آن داور سوكر ۲۴ گل و رائول ۲۱ گل به ثمر

رساندند، به دست آورد و دوراني جديد را آغاز كرد. حتي فرو ريختن اعتبار ملي

اسپانيا در جام جهاني ۹۷ هم رئال را سرافكنده نكرد. كاپيتان ايه رو محور اصلي

تيم بود. او رهبري تيمي جوان متشكل از رائول، مورينتس، سالگادو و

ايكركاسياس را برعهده داشت كه پايه‌گذار ادامه قهرماني‌هاي رئال شدند. پس از

اينكه جان توشاك انگليسي نتوانست در نيم فصل ابتدايي ۲۰۰۰-۱۹۹۹ رئال را به

 

جايگاه مناسبي برساند، ويسنته دل بوسكه به عنوان مربي جديد معرفي شد.

حضور «مرد خانه» بر روي نيمكت سبب شد كه رئال موقتا مشكلات را پشت سر

بگذارد و در آستانه ورشكستگي با پيروزي والنسيا، آن هم با سه گل، دوباره

قهرمان اروپا شود. قهرماني رئال در ليگ قهرمانان ۲۰۰۰ بر پيشرفت تيم ملي

اسپانيا در يورو ۲۰۰۰ هم تاثير زيادي گذاشت. فصل بعد لوئيس فيگو با ركورد

۵۶ ميليوني يورويي از چنگ بارسلونا بيرون كشيده شد. اين به معناي تحقق

نخستين شعار تبيلغاتي فلورنتينو پرس، رئيس جديد و جاه‌طلب رئال بود كه در

انتخاباتي همانند انتخابات ايالات متحده با رسوايي بر لورنسوسانس پيروز شده بود.

پرس رئال را با ۱۸۵ ميليون يورو بدهي و در شرايط دشوار مالي تحويل گرفت و

رؤياي افتخارات اروپايي در عالم واقعيت را با اين حقيقت كه رئال صاحب گنجي

رؤيايي است توام كرد. آنها زمين تمرينشان در مركز شهر مادريد را فروختند و

 

بدهي‌هايشان را پرداختند، اما پرس به جاي روش‌هاي صرف‌جويانه، زين‌الدين

زيدان را هم به دنبال فيگو و با ركورد ۶۴ ميليون يورو به برنابئو آورد.

رئال جشن تولد صد سالگي‌اش را با گل جادويي زيدان در فينال ليگ قهرمانان

۲۰۰۲-۲۰۰۱ در مقابل لوركوزن، نهمين قهرماني، اروپا كامل كرد. تحقق

شعارهاي پرس ادامه يافتند آنها ثابت كردند كه علاوه بر به دست آوردن جام،

چگونه به دست آوردن آن همه برايشان اهميت دارد. خريد رونالدو آخرين افتخاري

بود كه در كارنامه رئال ثبت شد ولي بعدا معلوم شد كه آنها به دنبال افتخارات

زيادي هستند. بنابراين ديويد بكام را خريدند. اما با ورود اين دو عجوبه برزيلي

 

انگليسي فقط يك قهرمان لاليگا در اين دو فصل به دست آمد. در مرحله نيمه نهايي

ليگ قهرمانان مغلوب يوونتوس شدند و در فصل اخير با شكست از موناكو از دور

مسابقات حذف شدند و در لاليگا با شكست‌هاي پياپي اواخر فصل بر رتبه چهارم

ايستادند تا پس از فصل ۱۹۶۸ اين بدترين عنوان تيم كهكشاني باشد. مادريد در

فصل بعد ا رقيب ديرينه خود بارسلونا رقابتي تنگاتنگ داشتو اگر در نيوكمپ ۳ بر

۰ شكست نمي خورد مي توانست رتبه دوم را با قهرماني تعويض كند.

 

آدرس:
Avda. Concha Espina 1 ES – 28036 Madrid
+34-913-984-300 : تلفن
+۳۴-۹۱۳-۹۸۴-۳۸۲ : فكس
سايت : www.realmadrid.com
ايميل : international@realmadrid.com

آدرس ورزشگاه :

Concha Espina 1, 28036, Madrid(Spain)
ظرفيت ورزشگاه : ۷۲۱۱۶
ابعاد زمين : ۱۰۷m x 72m

منشي باشگاه : مارتا سیلوا دی لاپوئرتا
مدير مطبوعاتي : مارتا سنتیستبان

 

تاریخچه بارسلونا

بارسلونا شهری درایالت باسک واقع در نیمه شرقی کشور اسپانیاست. این قسمت
از کشور اسپانیا همیشه مشکلات زیادی برای دولتمردان این کشور به وجود آورده
است. کاتالان ها هیچ کدام از حکومت های اسپانیایی را نمی پذیرند و به دنبال
استقلال هستند! بنابراین دشمن اصلی سلطنت اسپانیا محسوب می شوند
در سال ۱۸۹۹ کاتالان ها بر آن شدند که با تاسیس یک تیم فوتبال ، عقاید و
نظریات خود را به این سبک مطرح کنند.
به دلیل همان فشارهای سیاسی، بارسلونا درابتدا مشکلات زیادی داشت. این تیم
دورنگ آبی و اناری را به عنوان نماد کاتالان ها برتن کرد و دراولین بازی خود
در یک دیدار دوستانه به مصاف یک تیم محلی انگلیس رفت و با یک گل شکست
خورد. اما چیزی به آغاز روزهای طلایی مردان کاتالان باقی نمانده بود
مردان بارسا اولین برگ از تاریخ افتخارات خود را درهمان اولین جام قهرمانی

باشگاه های اسپانیا ورق زدند. اناری ها در سال ۱۹۲۹ این جام را به خانه بردند
تا اقتدار خود را در فوتبال اسپانیا به اثبات برسانند. بارسلونا مجموعاً ۱۵ بار دیگر
این عنوان را به دست آورد. آخرین قهرمانی این تیم در رقابت های لالیگا در سال
۱۹۹۹ به دست آمد
بارسا که ۲۴ بار جام حذفی باشگاه های اسپانیا را به دست آورده است، در صحنه
رقابت های اروپایی نیز افتخارات کم سابقه ای داشته و هیچ گاه در مراحل انتخابی
جام های اروپایی ناکام نبوده است. این تیم تنها یک عنوان قهرمانی جام یوفا را در

کارنامه خود نمی بیند.
بارسلونا در سال ۱۹۶۱ اولین فینال اروپایی خود را تجربه کرد . فینالی که با
شکست مردان کاتالان حکم نایب قهرمانی آنها را صادر کرد. آبی و اناری ها در
سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۴ نیز در فینال جام قهرمانان اروپا شکست خوردند، اما
قهرمانی آنها در جام ۱۹۹۲ شیرینی خاصی داشت
بارسا سه بار در سال های ۱۹۷۹، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۹ عنوان قهرمانی جام برندگان
باشگاه های اروپایی را نیز به دست آورده است. این تیم چندین بار به دلیل
بدشانسی از راهیابی به جام های اروپایی باز مانده است. در غیر این صورت شاید
ویترین افتخارات کامل تری از خود به جا می گذاشت. کسی چه می داند شاید در
فصل آتی تنها جام غایب در آلبوم بارسلونا یا همان جام یوفا نیز به نیوکمپ بیاید

تاریخ بارسلونا شاهد حضور بازیکنان بسیار بزرگی بوده است. شاید کاتالان ها از
این حیث پرافتخارترین باشگاه اروپا محسوب شوند. دیه گو آرماندو مارادونا،
جادوگر بی نظیر آرژانتین، از جمله بازیکنانی بوده که با یپراهن اناری بارسا در
ورزشگاه نیوکمپ به میدان رفته است. به غیر از او چهره هایی همچون یوهان
کرایوف ستاره افسانه ای فوتبال هلند، رونالد کومان ، فیگو از پرتغال ، هریستو
استویچکوف بلغار، روماریو و رونالدوی برزیلی در مقاطع مختلف زمانی پیراهن

این تیم را بر تن داشته اند. ریوالدو هم در همین فصل گذشته نیوکمپ را به مقصد
میلان ترک کرده بود
با حضور این ستارگان که روح تهاجمی خاصی به بارسا بخشیده است، هواداران
این تیم علاقه خاصی به پیروزی های پر گل دارند. آنها حاضرند تیمشان به اندازه
انگشتان دو دست گل بخورد، اما بیش از این گل بزند
فصل جاری رقابت های فوتبال به هیچ وجه سال خوش یمنی برای هواداران
بارسلونا نبود. ستاره های نیوکمپ به هیچ یک از اهداف خود دست نیافتند.
مربیگری ضعیف لوئیزون گال در آغاز فصل، بارسا را تا مرز سقوط به دسته
های پایین تر پیش برده بود
اما آمدن آنتیچ، تحول مثبتی در روند حرکتی این تیم ایجاد کرد
بارسلونا در صحنه رقابت های اروپایی چهره یک تیم افسانه ای را داشت. آنها تا
پیش از بازی برگشت مرحله یک چهارم نهایی رنگ شکست را ندیده بودند. اما
شکست ناعادلانه در برابر یوونتوس ، رویاهای اناری را به گورستان فرستاد.
حالا کسب سهمیه جام یوفا و یا حتی جام قهرمانان اروپا تنها هدف شاگردان آنت

یچ
است.
بارسلونا در این فصل با وجود ستاره هایی همچون ساویولا، مهاجم بیست و دو
ساله آرژانتینی ، کلایورت گلزن بزرگ هلندی و همچنین مندیتا، اوورمارس،
رایزیگر، ریکلمه، جرالد، کوکو و … لیاقت کسب هر افتخاری را داشت.
لوئیزانریکه ۳۲ ساله، کاپیتان متعصب بارسا، را نیز نباید فراموش کرد.
هواداران متعصب کاتالان

در حقیقت می توان گفت نه تنها کاتالان ها ، بلکه همه ساکنان منطقه باسک جان
خود را فدای اناری ها می کنند. بارسا همیشه به داشتن بیشترین و متعصب ترین
هواداران مشهور بوده است.

در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۸۹۹، هانس گمپر به همراه یازده نفر از مشتاقان فوتبال،

ورزشی كه در این قسمت از دنیا هنوز تا حد زیادی ناشناخته بود، باشگاه فوتبال

اف سی بارسلونا را تاسیس كرد.

او هرگز نمی توانست عظمتی را كه ابتكارش به آن تبدیل خواهد شد، تصور كند.

اف سی بارسلونا در طی تاریخچه بیش از صدسالش، به طور ویژه ای در هر

محیطی رشد كرده و به چیزی به مراتب فراتر از یك باشگاه تبدیل شده است تا

شعار «فراتر از یك باشگاه» بارسا را به واقعیت تبدیل كند.

بارسا برای میلیون ها نفر در سراسر دنیا، به سمبلی برای هویتشان، نه تنها در

زمینه ورزش، بلكه در محدوده جامعه، سیاست و رسوم، تبدیل شده است