کاربرد غیر نظامی فناوری هسته ای

کاربرد راديو ايزوتوپ ها ( عناصر راديواکتيو ) در پزشکي
در پزشکي کاربرد راديو ايزوتوپ ها ( اتم هاي يک عنصر را که عدد اتمي يکسان و عدد جرمي متفاوت دارند ، ايزوتوپ هاي آن عنصر مي نامند ــــ بارهاي مثبت که همان تعداد پروتون ها مي باشند را عدد اتمي و مجموع تعداد پروتون ها و نوترون هاي هسته يک اتم را عدد جرمي آن مي گويند ) در سه زمينه متمرکز است که عبارتند از تشخيص ، درمان و تحقيق

به عنوان مثال P ( با عدد جرمي ۳۲ يک گسيلنده بتا با نيمه عمر ۳/۱۴ روز ) براي درمان يک نوع بيماري خوني ( Polycythema ) به کار مي رود . اين عنصر پس از تغذيه توسط بيـــمار ، در مغز استخوان جمع مي شود و توليد سلولهاي قرمز خون را کند مي کند و به اين ترتيب در درمان برخي بيماري هاي خوني موثر است.
PU ( با عدد جرمي ۲۳۸ ) در ساخت تنظيم کننده قلب ( گام ساز Pacemaker ) در صنعت

پزشکي کاربرد دارد. در يک قلب سالم انقباض قلب با يک پالس الکتروشيميايي شروع مي شود . انقباض از گره سينوس ( Sinus Node ) نزديک به قسمت فوقاني قلب شروع مي شود و به طرف پايين گسترش مي يابد. در بعضي اشخاص به دلايل مختلف ، قلب به طور همزمان با پالس گره سينوس نمي زند و به همين علت يک تنظيم کننده قلب يا گام ساز که در زير پوست کار گذارده مي شود ، قلب را تحريک مي کند.
براي درمان بعضي از سرطان ها AU ( با عدد جرمي ۱۹۸ يک گسيلنده گاما با نيمه عمر ۷ / ۲ روز ) را به طور فيزيکي در داخل سلول هاي بيمار کار مي گذارند . اشعه گاما سلول ها را از بين مي برد و به تدريج فعاليت اين طلاي پرتوزا به يک سطح قابل چشم پوشي مي رسد.
کاربرد ردياب ها نيز در اکثر موارد بسيار حائز اهميـت است . مثلا مقدار کمـــــي از NaCl شامـــــل Na ( با عدد جرمي ۲۴ و نيمه عمر ۱۵ ساعت ) به داخل خون تزريق مي شود . با تعقيب انباشت پرتوزايي با يک شمارشگر گايگر ، گردش خون را مي توان زير نظر گرفت . اگر مانعي سر راه جريان وجود داشته باشد ، ممکن است اکتيويته شديدا در محل مانع کاهش يابد و به اين وسيله مي توان محل دقيق آن را تعيين کرد.
Tc ( با عدد جرمي ۹۹ و عدد اتمي ۴۳ يک گسيلنده بتا ) و Ga ( با عدد جرمي ۶۷ و عدد اتمي ۳۱ ) براي آشکار سازي بعضي از انواع غده هاي مغزي به کار رفته اند .عناصر پرتوزا بعضي از انواع غده ها را از نظر جذب ترجيح مي دهند و جذب آنها مي شوند . با رديابي اين جذب از خارج ، محل و نوع غده را اکثرا مي توان تشخيص داد.

رادیوداروها و چشمه های رادیواکتیو برای پزشکی هسته ای
سودمندترین رادیو ایزوتوپها در پزشکی هسته ای رادیوایزوتوپهای تابش کننده گاما می باشند ،زیرا پرتوهای تابش شده از این مواد در درون بدن را می توان از بیرون بدن به سادگی تشخیص داد.

اندازه های کاربردی مواد رادیواکتیو در روشهای تشخیص از دید جرم بسیار اندک است – نزدیک به میکروگرم – بگونه ایکه این مواد بر روند کارهای فیزیولوژیک بدن اثری ندارند.
رادیوایزوتوپها بیشتر به گونه ترکیبی ، وارد بدن می شوند. ترکیب های یاد شده مولکولهای نش

اندار هستند. یک مولکول نشاندار مولکولی است که یک یا چند اتم آن رادیواکتیو باشد.
ترکیبات رادیواکتیو، داروهای رادیواکتیو یا رادیوداروها باید از استانداردهای ویژه خالص بودن شیمیایی و دارویی برخوردار باشد. بیشتر رادیوداروهای پزشکی هسته ای از شرکتهای بازرگانی دارویی که چگونگی ویژگیهای رادیوداروها را کنترل می کنند خریداری می شوند. تنها کاری که پزشک یا کاربر باید انجام دهد بکارگیری جدولی برای تعیین اندازه دگرگون شده این رادیوداروها از زمان آخرین اندازه گیری اکتیویته آنهاست.
برای نشاندار کردن مولکولها شماری از رادیوایزوتوپها بکار برده می شود. این رادیوایزوتوپها بیشتر تابش کننده های گاما و دارای ویژگیهای گوناگون فیزیکی هستند. نمونه این رادیوایزوتوپها رادیوایزوتوپهای ۵۳I , 43Tc , 79Au , 15P , 31Ga و ۰۰۰ می باشند که به راههای گوناگون تهیه می شوند.
البته باید یادآوری کرد که رادیوایزوتوپهای مناسبی از عنصرهای کلیدی هیدروژن و اکسیژن و کربن وجود ندارد، ولی امروزه با به کارگیری شتابنده هایی مانند سیکلوترون در بیمارستانهای پیشرفته ،برخی از سختی های کار از میان برداشته شده است. برای نمونه رادیوایزوتوپهایی را – در جایگاه مصرف – تولید می کنند که نیم عمر چند دقیقه ای دارند .نمونه این رادیوایزوتوپها Ga , Fe , F , O می باشد. O با نیم عمر دو دقیقه ای به سرعت جذب بدن می شود و در همین زمان کوتاه می توان بررسیهای دقیق فیزیولوژیک انجام داد. شماری از رادیوایزوتوپهای کاربردی در پزشکی از ژنراتورهایی بدست می آیند که درباره آنها بیشتر گفتگو خواهد شد.
رادیوایزوتوپهای مورد استفاده در کارهای تشخیصی باید تابش کننده گاما بوده – گاهی پوزیترون بکار می رود – و نیم عمر مناسب کارتشخیصی را داشته باشند.
از با ارزش ترین رادیوایزوتوپها در کار تشخیص ، Tc است که شمار فراوانی از ترکیب های شیمیایی کاربردی را با آن نشاندار می کنند. تکنسیم بصورت پرتکنتات سدیم ( NaTco12 ) برای نشاندار کردن بکار می رود. درتهیه این مولکولها در آغاز پرتکنتات به یون Tc کاهش داده شده و سپس آنرا با ماده شیمیایی دلخواه بصورت کمپلکس در می آورند. ماده شیمیایی آْماده است و تنها باید پرتکنتات بگونه ای استریل و بدون پیروژن به آن افزوده شود و پس از چند دقیقه ترکیب برای کاربری آماده است. راندمان این فرایند شیمیایی به ۹۰ درصد می رسد و باقیمانده ترکیب نشده به گونه ناخالصی درترکیب وجود خواهد داشت.
به علت تابش شدید پرتو در ترکیب ،ترکیب های یاد شده می توانند دی ناتوره شوند از این رو ترکیب بدست آمده باید در همان روز بکار برده شود و اگر اجبار در نگهداری آنها وجود داشته باشد، باید با افزودن نگهدارنده های مناسب در دمای پایین نگهداری شوند.
رادیوایزوتوپهای پرکابرد پزشکی بیشتر از ژنراتورها بدست می آیند. دو رادیوایزوتوپ بسیار پرکاربرد برای کارهای تشخیصی و درمانی رادیوایزوتوپهای Tc و I می باشند. نیم عمر ۸ روزه I اجازه می دهد که آن را به جاهای دور دست انتقال دهند. این رادیو دارو در درمان سرطان تیروئید و همچنین کنترل پرکاری آن نقش اساسی دارد.
تکنیسم با نیم عمر ۶ ساعته اجازه می دهد که بیشتر کارهای تشخیصی به آسانی انجام پذیرد.

رادیوایزوتوپ ها ( عناصر راديواکتيو ) در پزشکی
رادیو ایزوتوپ ها چیستند؟
بسیاری از عناصر شیمیایی دارای ایزوتوپ هستند. ایزوتوپ یک عنصر با خود عنصر دارای پروتون های برابری است (برابر با عدد اتمی) اما تفاوتشان در تعداد نوترون هاست. در یک اتم ، در حالت طبیعی، تعداد الکترون های خارجی برابر عدد اتمی است. این الکترون ها برای معادلات شیمیای

ی به کار می روند. جرم اتمی هم مجموع پروتون ها و نوترون هاست. ۸۲ عنصر پایدار و ۲۷۵ ایزوتوپ پایدار مربوط به این عناصر نیز وجود دارد.
وقتی ترکبی از نوترون ها و پروتون ها بوجود آید که در قبلا در طبیعت وجود نداشته اند ، این محصول مصنوعی خواهد بود و غیر پایدار است و به آن ایزوتوپ رادیو اکتیو یا رادیوایزوتوپ نامیده می شود. همچنین بسیاری از ایزوتوپ های طبیعی غیر پایدار، از واپاشی بسیار کهن اورانیوم و توریوم ناشی می شود. کلا حدود ۱۸۰۰ رادیو ایزوتوپ وجود دارد.

 

هم اکنون ۲۰۰ رادیو ایزوتوپ در حال استفاده است که برخی از آنها باید به طور مصنوعی تولید شوند.
رادیو ایزوتوپ ها را می توان به روش های گوناگونی تولید کرد.البته غالبا بوسیلۀ گیر انداری نوترون در راکتور اکتیو می شوند. برخی نیز توسط سیکلوترون تولید می شوند که در این روش پروتون به هسته القا شده و هسته دارای پروتون اضافی می شود.
هسته های رادیو ایزوتوپ معمولا با انتشار ذرات آلفا یا (و) بتا به حالت پایدار می رسند. که می تواند با انتشار اشعه گاما همراه باشد. این فرایند واپاشی رادیو اکتیو نام دارد.
رادیو ایزوتوپ هایی که در پرتو پزشکی به کار می روند ، “رادیو دارو” نام دارند.
پزشکی هسته ای
یک شاخه از پزشکی است که از تشعشع برای تشخیص و درمان بیماری استفاده می کند. تیرویید، ریه، استخوان و قلب و بسیاری از دیگر اعضای بدن، براحتی قابل عکسبرداری هستند و بی نظمی در آنها قابل آشکارسازی است. پنج جایزۀ نوبل به کسانی داده شده که از مواد رادیواکتیو در عکسبرداری استفاده کرده اند.
در کشورهای پیشرفته (۲۶% جمعیت جهان) فراوانی تشخیص بوسیلۀ پرتو پزشکی ۱٫۹% در سال است. همچنین درمان بوسیلۀ رادیو ایزوتوپ ها حدود یک دهم این مقدار است. استفاده از رادیو دارو ها در حال افزایش به مقدار ۱۰% در سال است.
پزشکی هسته ای در سال ۱۹۵۰ بوسیلۀ پزشکانی توسعه یافت که از ید ۱۳۱ برای تشخیص بیماری تیرویید استفاده کردند.
تشخیص
روشهای تشخیصی در پزشکی هسته ای، از تصویر گرهای رادیو اکتیوی استفاده می کنند که منتشر کنندۀ گاما از داخل بدن هستند. این تصویرگر ها عموما رادیو ایزوتوپ های کوتاه عمری هستند که به ترکیبات شیمیایی متصل شده اند. آن ها از طریق تزریق، استنشاقی یا خوراکی قابل انتقال به بدن هستند. بوسیلۀ گاما های انتشار یافته از داخل بدن می توان تصاویری را از زاویه های مختلف داخل بدن به دست آورد که می تواند بافتهای غیر عادی را مشخص کند. این تصاویر بوسیلۀ کامپیوتر قابل بهینه سازی هستند.
یکی از جدیدترین این تصویربرداری ها PET می باشد. (برای توضیح بیشتر کلیک کنید)
درمان
آسیب زدن به تقسیم بندی سریع سلول ها بوسیله تشعشع دارای اهمیت بالایی برخوردار است. از همین طریق، رشد برخی سرطان ها را می توان کنترل کرد. پرتو افکنی خارجی به وسیلۀ اشعه گاما ،که از کبالت ۶۰ منتشر می شود، همچنین شتابدهندۀ خطی اشعه

X ، می توانند این کار را انجام دهند.

پرتو دهی داخلی بوسیلۀ اشعه گاما و ذره بتا ، نیز قابل انجام است. ید ۱۳۱ معمولا برای درمان سرطان تیرویید استفاده می شود ، که شاید موفق ترین درمان سرطان باشد. همچنین از آن برای درمان اختلالات غیر بدخیم تیرویید نیز استفاده می شود. ایریدیوم ۱۹۲ بطور ویژه در سر و سینه(پستان) مورد استفاده قرار می گیرد. آنها بشکل سیم درست شده و به قسمت مورد نظر بدن وارد می شود. پس از رسیدن به دوز مورد نظر ، باید سیم ها از بدن خارج شوند. این براچی تراپی (brachytherapy) (روشی که در آن ماده رادیو اکتیو مستقیما در بدن قرار می گیرد) در کل دوز کمی را به کل بدن منتقل می کند و دارای قیمت پایینی است.

برای درمان لوکمیا (leukaemia) (نوعی سرطان مغز استخوان) بوسیلۀ کشت مغز استخوان ، باید سلول های معیوب بوسیله تابش دهی رادیو اکتیو نابود شوند تا بتوان مغز استوان سالم را جایگزین آن کرد.
بسیاری از درمان ها مسکن هستند. برای مثال، استرانسیوم ۸۹ و بیشتر از آن ساماریوم ۱۵۳ برای تسکن درد استخوان ناشی از سرطان به کار می روند. رنیوم ۱۸۶ نیز محصولی جدید برای این هدف است.
یک روش جدید TAT نام دارد که مخفف Targeted Alpha Theray است به معنی آلفا تراپی هدفمند است. این روش برای سرطان های پراکنده به کار می رود. تابش مقداری کم از آلفا های پر انرژی به بافت ، سبب می شود که کسر عظیمی از انرژی تابشی به هدف برخورد کند. یک حامل رادیو نوکلئید های منتشر کنندۀ آلفا را به مکان مورد نظر منتقل می کند. تحقیقات آزمایشگاهی افق های جدیدی را برای درمان لوکمیا ، تومور های مغزی و سرطان پوست روشن می سازد.
یک پیشرفت تجربی در این زمینه Boron Neutron Capture Therapy(درمان بوسیله گیر اندازی نوترون توسط بور) بوسیله بور ۱۰ است که در تومور بدخیم مغزی متمرکز می شود. بعد بیمار بوسیلۀ نوترون حرارتی مورد تابش قرار می گیرد که شدیدا بوسیلۀ بور جذب می شود و ذرات آلفای پر انرژی را برای کشتن سلول های سرطانی آزاد می کند. در این روش به جای آنکه رادیو ایزوتوپ به مریض داده شود، مریض در معرض نوترون ها قرار می گیرد.
پرتو درمانی در درمان بیماری های سمج و ماندگار موفق عمل کرده و درضمن دارای عوارض جانبی کمی است. دوز تابشی به میزان هر درمان ، ۲۰ تا ۶۰ گری است.
تحلیل بیوشیمیایی
آشکار سازی و تشخیص مواد رادیو اکتیو کار ساده ایست حتی اگر مقدار آن کم باشد. به همین دلیل می توان مولکول موارد بیولوژیکی را در خارج از بدن (In Vitro) بوسیله رادیوایزوتوپ ها نشانگذاری کرد. پاتولوژیست ها صدها آزمایش را برای تعیین اجزای خون، پلاسما، ادرار، هورمون ها، آنتی ژن ها و بسیاری دیگر را با استفاده از رادیوایزوتوپ ها به کار برده اند. این روش به Radioimmuno موسوم است.
رادیو دارو های تشخیصی

از نقطه نظر شیمیایی ، هر عضو بدن عملکردی متفاوت با بقیه دارد. پزشکان و شیمی دان ها ، مقداری از مواد شیمیایی را که توسط اعضای بدن جذب می شود را مشخص کرده اند. مثلا تیرویید ید را جذب می کند ، مغز برخی قندها را مصرف می کند. با این دانش پرتو پزشکان مواد رادیو ایزوتوپ را به مواد بیولوژیکی مختلف می چسبانند.

پرتو پزشکی تشخیصی می تواند برای اندازه گیری میزان خون شارش یافته به مغز مورد استفاده قرار گیرد. همچنین برای بررسی عملکرد کبد، ریه، قلب، کلیه ها و دستیابی به مغز استخوان و اقدامات تشخیصی مشابه مورد استفاده قرار می گیرد. یکی از کاربردهای دیگر پیش بینی اثرات درمان است.
مقدار ماده رادیو اکتیو رسیده به بدن برای تشخیص ناچیز است. مریض در قبل و بعد از آزمایش چیز ناخوشایندی را احساس نمی کند و اثرات باقیمانده از ماده در مدت کوتاهی از بین می رود. غیر تهاجمی بودن آزمایش، طبیعت این روش است که می توان از خارج بدن به آزمایش بدن پرداخت.
رادیوایزوتوپی که برای تشخیص و آزمایش به کار می رود باید منتشر کنندۀ گاما باشد تا در هنگام خارج شدن از بدن، داخل را به ما نشان دهد. همچنین باید دارای نیمه عمر کوتاهی باشد تا زیاد در بدن باقی نماند.
رادیوایزوتوپی که به کرات استفاده می شود تکنسیوم ۹۹m می باشد که در ۸۰% پرتوپزشکی ها مورد استفاده قرار می گیرد. حدود ۴۰۰۰۰ بار در روز. تکنسیوم ۹۹m به دلایل زیر برای مصارف پرتو پزشکی رادیو نوکلئید خوبی است:
_ نیمه عمری حدود ۶ ساعت دارد و در عین حال که زمانی طولانی برای بررسی فرایند های متابولیکی است، زمان کوتاهی برای به حداقل رسانی تابش به بدن است.
_ تکنسیوم ۹۹m بوسیلۀ فرایندی که “ایزومریک” نامیده می شود واپاشی می شود که گاما های کم انرژی و الکترون منتشر می کند. تا زمانی که انرژی پرتو بتا بالا نباشد برای بدن زیان آور نیست.
_ اشعۀ گامای کم انرژیی که از بدن خارج می شود به راحتی توسط دوربین ها (آشکارسازها) آشکارسازی می شوند.
“ژنراتور” تکنسیوم که یک محفظه سربی است که لوله ای شیشه ای محتوی رادیو ایزوتوپ را پوشانده است ، برای بیمارستان ساخته شده است و محتوی مولبدیوم ۹۹ با نیمه عمر ۶۶ ساعت است که تدریجا به تکنسیوم ۹۹ واپاشی می شود. Tc-99 وقتی که لازم باشد شسته و تصفیه می شود. بعد از دو هفته یا کمتر ژنراتور برای شارژ مجدد بازگردانده می شود.
از ژنراتوری مشابه برای تولید روبدیوم ۸۲ استفاده می شود که در عکسبرداری PET استرانسیوم ۸۲ با نیمه عمر ۲۵ روز به کار می رود.
از عکسبرداری MPI (Myocardial Perfusion Imaging) با کلرید تالیوم ۲۰۱ یا تکنسیوم ۹۹m برای تشخیص و پیش بینی بیماری های شریان کرونر قلب استفاده می کند.
برای عکسبرداری PET اصلی ترین رادیو دارو فلور دی اکسی گلوکوز (FDG) نام دارد. F-18 با نیمه عمر کمتر از دو ساعت ، به عنوان نشانگر استفاده می شود. FDG بدون اینکه نابود شود با سلول ها ترکیب می شود که نمایانگر خوبی برای متابولیسم سلول است.

در دارو های تشخیصی ، تمایل زیادی برای استفاده از ایزوتوپ های تولید شده توسط سیکلوترون ، مثل F-18 وجود دارد که استفاده وسیعی در PET و CT/PET دارد. این فرایند در عرض دو ساعت در سیکلوترون انجام می شود.
رادیو دارو های درمانی

 

در برخی شرایط درمانی، برای نابودی و یا ضعیف کردن سلول های غیر عادی پرتو درمانی مفید است. رادیو ایزوتوپی که پرتو را تولید می کند می تواند در عضو مورد نظر جاگذاری شود (مشابه همان روشی که برای تشخیص به کار می رفت). در بسیاری موارد ، اشعه بتا است که باعث نابودی سلول های نامطلوب می شود. این رادیو تراپی است. رادیوتراپی کوتاه مدت ، به براچی تراپی معروف است و در حال تبدیل شدن به اصلی ترین روش درمانی است.
هرچند، کاربرد درمانی مواد رادیو اکتیو کمتر از کاربرد تشخیصی است ، هر چند که توسعۀ آن مهم و در حال رشد است. یک رادیوداروی ایده آل یک منتشر کنندۀ بتای قوی و همچنین گامای کافی برای عکسبرداری باید باشد ، مثل لوتیسم ۱۷۷ که از ایتربیوم-۱۷۶ (Yb) ساخته می شود که خود ایتربیوم-۱۷۶ با تشعشع زایی به ایتربیوم-۱۷۷ و فورا به لوتیسم-۱۷۷ (Lu-177) تبدیل می شود. ایتریوم-۹۰ (Y-90) نیز برای درمان برخی سرطان های دستگاه لنفاوی و استفاده از آن برای درمان آرتروز نیز در حال گسترش است.
ید-۱۳۱ و فسفر-۳۲ نیز برای درمان استفاده می شوند. ید-۱۳۱ برای درمان تیرویید که دچار سرطان یا شرایط غیر عادی مثل پرکاری تیرویید شده باشد، بکار می رود. در بیماری پریاخته خونی که تعداد گولبول های قرمز خون تولیدی توسط مغز استخوان بالا می رود، از فسفر-۳۲ برای جلوگیری از این ازدیاد استفاده می شود.در یک روش جدید (و هنوز آزمایشی) از بور-۱۰ استفاده می کند که در تومور متمرکز می شود. بعد، بدن بیمار توسط نوترون مورد تابش قرار می گیرد و بور که دارای سطح مقطع جذب نوترون بالایی است ، آلفاهای پر انرژی را برای کشتن سلول های سرطانی منتشر می کند.
برای TAT ، اکتانیوم-۲۲۵ با انتشار ۳ ذرۀ آلفا به دخترش بیسموت-۲۱۳ تبدیل می شود که برای نشانگذاری مولکول های هدف به کار می رود.
تحقیقات پزشکی مهم در سرتاسر جهان برای چسباندن رادیو نوکلیید ها به مواد شیمیای بیولوژیکی مثل آنتی بادی ها، انجام گرفته است. نشانگذاری سلول ها می تواند برای درمان انواع بیماری ها مورد استفاده قرار گیرد.
مسمومیت رادیوایزوتوپ
در سال ۲۰۰۶ در بریتانیا ، یک شهروند جدید که قبلا عضو سازمان اطلاعات روسیه بود ، توسط پلونیوم مسموم شده و کشته شده بود. که مرگی طولانی مدت و دردآور است.
پلونیوم دارای ۲۶ ایزوتوپ است ، که همگی رادیو اکتیو هستند. که ۲۵۰ میلیارد برابر سمی تر از اسید هیدروسیانیک است و در یک اسید رقیق قابل حل است. (این اولین عنصری است که توسط ماری کوری در سال ۱۸۹۸ کشف شد و به نام کشورش یعنی Poland (لهستان) نامگذاری کرد. ایرن ،دختر او، توسط همین پلونیوم در یک حادثه آزمایشگاهی مسموم شد و در سن ۵۹ سالگی با بیماری سرطان خون درگذشت)
پلونیوم-۲۱۰ محصول یکی مانده به آخر واپاشی U-238 است ، قبل از آنکه با واپاشی آلفا به سرب تبدیل شود(به حالت پایدار برسد). این ناشی از واپاشی بتای Pb-210 (در سری واپاشی U-238 ) به Bi-210 که به سرعت با واپاشی بتا به Po-210 تبدیل می شود. این در هرجای طبیعت که اورانیوم موجود باشد رخ می دهد. به هر حال به خاطر نیمه عمر کوتاهش(۱۳۸ روز) مقدار کمی Po-210 در اورانیوم وجود دارد (در حدود ۰٫۱mg/tonne ). مقدار Po-210 در خاک حتی کمتر از این مقدار است اما در تنباکو مقدارش بیشتر است و اثرات آن را می توان در ادرار برخی افر

اد سیگاری مشاهده کرد.
Po-210 را همچنین بوسیلۀ در معرض تابش نوترون قرار دادن Bi-209 می توان بدست آورد. روسیه از Po-210 بعنوان منبع حرارتی در فضاپیما های با عمر کوتاه و قمرهای مصنوعی استفاده کرده است. همچنین می تواند راکتورهای با سیستم خنک کنندگی سرب-بیسموت را به کار بیندازد. که در اثر بمباران نوترونی، با Po-210 آلوده شده باشد.
به خاطر نیمه عمر کوتاهش، یک گرم Po-210 حدود ۵۰۰۰ بار رادیواکتیو تر از رادیوم است. اما ۱۳۸ روز زمان به اندازه کافی طولانیی برای تولید و انتقال و توزیع آن می باشد، پیش از آنکه توانش کم شود. همچنین به حاملش خطرات چندانی را انتقال نمی دهد، چون اشعه آلفا در داخل بدن خطرناک است و در بیرون از بدن، پوست نیز می تواند از ورود آن جلوگیری کند.
بهر حال، دوز های معمولی در صورتی که از طریق روده جذب بدن نشود و یکی دو روز بیشتر طول نکشد ، اثری بر بدن حامل آن نخواهد داشت. در برخی روش ها مثل TAT که از میزان پایین آلفا استفاده می شود، باید در یکی از ترکیبات بیولوژیکی بدن حل شده و توسط این ترکیبات به بافت های سرطانی برسد.
در مورد آقای لیتویننکو (جاسوس روسی) شدت ذرات آلفا بسیار بالا بود و مدت سه هفته برای از پا در آوردن او کافی بود. این مقدار صد برابر دوزی است که در TAT است ، همچنین نیمه عمر Po-210 خیلی طولانی تر از موادی است که در TAT استفاده می شود.
ضایعات
رادیو ایزوتوپهایی که در پزشکی برای تشخیص و درمان به کار می روند، در اصل دارای ضایعات کمی هستند یا در اصطلاح به LLW معروفند. این ضایعات شامل کاغذ، لباس ها، ابزار و فیلتر ها که دارای رادیواکتیو اضافی هستند ، می شود. اکثر این مواد در طول چند ماه یا چند سال ، در اثر واپاشی از بین می روند.

وقتی منابع رادیو دارو در اثر واپاشی به موادی تبدیل می شوند که دارای رادیو اکتیویته کمی هستند در حقیقت به ضایعات پیوسته اند. منابعی مثل کبالت-۶۰ درمانی کوتاه مدت و دارای ضایعات متوسط (ILW) هستند. منابعی دیگر مثل رادیوم-۲۲۶ در درمان سرطان به کار می روند که به هرحال ماندگاری زیادی می طلبد که ضایعاتش در سطح ILW ولی جزء رادیو اکتیوهای با عمر طولانی در پرتو پزشکی است.